178 
BE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
stemt. Immers , de koude en barheid en onherbergzaamheid van Nova- 
Zembla zijn spreekwoordelijk geworden en wanneer gij hun wilt spreken 
van een vegetatie van deze streken, waar »geen lentedagen zijn” en 
waar »het doodlijk wit het on verwisseld kleed is” dan zullen zij u 
schouderophalend en ongeloovig aanzien en vragen , of daar in zulk 
een oord wel sprake van kan zijn. 
En toch, hoe verbaasd zouden zij, die zoo denken, zijn, wanneer 
hun verzekerd werd , dat ook Nova-Zembla zijn zomer heeft , kort 
wel is waar, maar toch een zomer in de volste beteekenis van het 
woord , een zomer , waarin niet alleen de thermometer zich in de 
schaduw meer dan 15° C. boven het vriespunt kan verheffen, maar, 
waarin ook onweders kunnen woeden van een hevigheid , die men 
eerder in de tropen dan op zulk een hooge breedte zou verwachten , 
een zomer eindelijk, waarin zich wel niet overal, maar dan toch op 
sommige plaatsen een zoo ongemeen weelderige vegetatie kan ont- 
wikkelen , dat het den verbaasden reiziger voorkomt , als betrad hij 
een tuin , prijkend met duizende blauwe vergeet-mij-nieten , gele boter- 
bloemen en papavers , witte Cruciferen en Saxifraga’s en tallooze 
andere bloemen , die afwisselen met ontelbare bonte Lichenen en met 
het groen van grassen en mossen. 
Ja, hij is schoon, die arktische zomer, wonderschoon, althans hij 
kan het zijn , want niet overal en niet altijd zijn het van die lieflijke , 
vriendelijke indrukken, die ons oog boeien; er zijn ook plaatsen op 
Nova-Zembla, waar langs de berghellingen de sneeuw nimmer weg- 
dooit en waar de geheele flora zich beperkt tot spaarzame Lichenen 
en enkele dunne grashalmen , die zich hier en daar op de rotsen en 
den ternauwernood ontdooiden bodem vertoonen ; maar , beschenen 
door de eigenaardige tinten van een middernachtszon , kan de om- 
geving zelfs daar schoon zijn en de indruk , die onder die omstandig- 
heden het landschap met zijn doodsche , door niets gestoorde stilte , 
die het tot een beeld van eenzaamheid en verlatenheid doet worden , 
op ons maakt , is grootsch en overweldigend. Maar soms — wanneer 
de zon , al staat zij ook onafgebroken boven den horizon , dagen 
lang aan het oog onttrokken blijft , wanneer de temperatuur tot bij 
of zelfs tot onder het vriespunt daalt , wanneer koude , vochtige nevels 
ons omringen en de kille adem van de over het kustijs waaiende , 
met waterdamp bezwangerde winden den mist dichter en dichter maken , 
dan , ja dan is Nova-Zembla een troostelooze woestenij , dan huivert 
men, trekt de kleederen dichter om de leden en doet niets liever 
