188 
DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
Wanneer wij de vraag stellen, hoe het komt, dat het organisch 
leven op Nova-Zembla zooveel armer is dan dat op vele andere plaatsen 
binnen den poolcirkel , waar het jaarlijksch gemiddelde nog veel lager 
is en de winters nog veel strenger zijn , dan moet geantwoord worden , 
dat dit zich laat verklaren door den uiterst korten en vooral kouden 
zomer. Immers het zal er weinig toe doen of gedurende de winter- 
maanden de thermometer tot — 30°, — 40° of — 50° daalt, evenzoo 
of een dergelijke strenge koude 3 , 4 , 5 of 6 maanden duurt , want 
gedurende den geheelen winter slaapt toch bijna alles wat leven heeft; 
maar is de tijd van ontwaken eenmaal aangebroken , dan is een vol- 
doende hoeveelheid warmte voor tallooze planten en dieren een levens- 
quaestie en wanneer wij zien , dat de koude , nevelachtige zomers van 
Nova-Zembla een gemiddelde warmtegraad bezitten , die slechts weinig 
boven het vriespunt klimt , en dat herfst en lente er gemiddeld niet 
warmer dan — 6°. 30 en — 8°82 of zelfs nog kouder zijn , dan begrijpen 
wij , dat , al komen er ook betrekkelijk warme en werkelijke zomer- 
dagen voor, onder die omstandigheden slechts de meest geharde en 
minst eischende planten en dieren zich op Nova-Zembla kunnen 
staande houden. 
Uit een natuurhistorisch oogpunt vooral laat de bekendheid van 
Nova-Zembla nog veel te wenschen over, wat geen verwondering kan 
baren , wanneer men bedenkt , dat van de talrijke reizigers , die Nova- 
Zembla bezochten , er slechts weinigen waren , die het zich bepaald ten 
doel hadden gesteld de flora en fauna van het eiland te onderzoeken; 
terwijl verreweg de meesten slechts op hun weg naar elders zich om 
den een of anderen reden tot een korter of langer oponthoud aldaar 
genoodzaakt zagen. 
Het is juist vijftig jaren geleden , dat de eerste natuurwetenschap- 
pelijke berichten van Nova-Zembla tot ons kwamen , een omstandigheid , 
die niet uitsluit, dat dit eiland waarschijnlijk reeds in de 15de eeuw 
aan de Russen bekend was , die in de omliggende zeeën des zomers 
een rijk jachtveld vonden , en dat het in de 16de f 17de, 18de en het 
begin der 19de eeuw wel soms bij groote tusschenpoozen , maar toch 
herhaaldelijk bezocht is geworden door talrijke schepen der Engelschen , 
Hollanders en Russen , di3 door verschillende belangen naar deze streken 
werden geroepen. 
Het ligt niet op onzen weg over deze tochten min of meer uit- 
voerig te zijn daar ze , hoe belangrijk ook , niets hebben bijgedragen 
