202 
GNOMON IA ERYTHROSTOMA. 
worden. De sporeblazen of asci ontspringen met tamelijk lange stelen 
op den bodem van het perithecium ; dit heeft een ongeveer kogel- 
ronde gedaante. Hierbinnen convergeeren zij naar den top en komen 
dus onder den reeds genoemden hals van het perithecium , die ongeveer 
even lang ( is als de middellijn van de geheele vrucht en dan ook 
buiten het oppervlak van het blad uitsteekt. Deze hals heeft aan het 
uiteinde een opening en het is daaruit dat de sporen uitgespoten 
worden. Er wordt nooit meer dan een ascus tegelijkertijd geledigd. 
Hoe dit precies in zijn werk gaat is niet waar te nemen , daar de 
wand van de sporevrucht geheel zwart en ondoorzichtig is. Het eenige , 
wat men met zekerheid zien kan , is hoe kort voor de explosie de top 
van den ascus , waarheen de sporen gedrongen zijn , aan de opening 
van den hals zichtbaar wordt; dit is alleen mogelijk door een ver- 
lenging van den steel , die den ascus met den bodem van het perithe- 
sium verbindt. Wanneer dit laatste rijp is, dan worden zeer vele 
sporen achter elkander uitgeworpen. Plaatst men boven bladen met 
rijpe vruchten der Gnomonia een glazen plaat, dan vangt men op de 
naar het blad toegekeerde zijde daarvan de uitgeworpen sporen op 
en kan zich dan tevens overtuigen, dat elke keer juist acht sporen, 
het aantal dat er in eiken ascus aanwezig is , naar buiten geslingerd 
worden. Is de glazen plaat dicht bij het blad, bij voorbeeld op een 
afstand van 6 m.M. geplaatst, dan is zij binnen korten tijd geheel 
bepoederd , is zij er verder van verwijderd , dan zijn de sporen meer 
verstrooid. Het gelukt nog op een afstand van 4 c.M. de sporen op 
zulk een plaat op te vangen : wel een bewijs dat zij met groote kracht 
uitgespoten worden. Natuurlijk is dit voor de verspreiding van 
het hoogste belang. Een onmisbaar vereischte voor het uitspuiten 
is, dat het blad voldoende vochtig geweest is en langzaam uitdroogt, 
wat met andere woorden zeggen wil, dat het gedurende korten tijd 
na vochtig weder bij de aan de boomen zittende doode bladen plaats 
vindt , terwijl het bij eenigszins aanhoudende droogte ophoudt. 
Een kunstmatige besmetting gelukt zeer gemakkelijk , wanneer men 
de overwinterde bladen op een vochtige onderlaag plaatst en ze be- 
dekt met pas afgeplukte bladen of jonge vruchten van den kerseboom. 
Men zet alles onder een klok en neemt deze er van tijd tot tijd af 
om zoodoende de voor het uitspuiten noodige verschillen in vochtig- 
heid der omgevende lucht tot stand te brengen. Hierdoor worden 
de versche plantendeelen met sporen dicht bedekt en men heeft materiaal 
in overvloed om de kieming en het indringen der kiembuizen te 
