LEVENSDUUR VAN ZADEN 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Vrij algemeen treft men de voorstelling aan , dat rijpe zaden , in 
drogen toestand , in een staat van algeheele rust verkeeren , dat zij 
geene veranderingen in hunne inwendige samenstelling ondergaan , en 
dat zij dus ook gedurende onbeperkte tijden kunnen bewaard worden , 
zonder het vermogen te verliezen om , na bevochtiging , weer te her- 
leven en te ontkiemen. Tot staving van deze meening hoort men dan 
beweren , dat zaden , uit de begraafplaatsen der oude Egyptische 
koningen verzameld , nog kiemkrachtig zouden zijn gebleken , en dat 
eveneens meermalen levende zaden opgedolven zijn uit diepe aard- 
lagen , die sedert eeuwen , ja somwijlen sedert het begin van onze 
tijdrekening, niet door menschenhand omgewoeld waren. 
Niet alleen bij leeken , maar zelfs bij beoefenaars van verschillende 
natuurwetenschappen , die zich op hun gebied een grooten naam ver- 
worven hebben , kan men deze meening aantreffen. Nog slechts een 
jaar geleden werd de aandacht der plantkundigen op deze omstandig- 
heid gevestigd. Op den 18den Februari 1887 opende prof. john w. judd, 
als voorzitter der Geological Society , de jaarlijksche vergadering van dit 
genootschap met eene rede, die weinige dagen later in de kolommen 
van het tijdschrift Nature wereldkundig gemaakt werd. Bij eene uit- 
voerige beschouwing over het wezen van het leven in het algemeen , 
en den levensduur in het bijzonder leest men daar: »The botanist 
cites the germination of seeds taken from ancient Egyptian tombs 
as a striking illustration of how long life may remain dormant in the 
vegetable kingdom.” Geen wonder, dat deze uitspraak, onder zulke 
15 
