222 
LEVENSDUUR VAN ZADEN. 
Het bestond , behalve uit stroo van tarwe , uit enkele stukken van tarwe- 
aren en uit deelen van stengels , bladeren . bloemen en vruchten van 
het onkruid , dat tusschen de tarwe gegroeid was. Ook zaden werden 
daarin aangetroffen . doch unger voegt er bij , dat deze natuurlijk niet 
meer kiemden. 
Evenmin kiemde ooit een enkel zaad van de zoo uiterst rijke verzame- 
lingen , die de Zwitsersche palaeontoloog heer uit overblijfselen der paal- 
woningen bijeenbracht. Meestal waren hier de weeke deelen vergaan , 
en alleen de harde overgebleven. Doch men vergete niet , dat deze zaden 
in vochtigen , dikwijls natten grond bewaard waren , terwijl de oorzaak 
der uitmuntende conserveering van de voorwerpen , die in de graf- 
kelders der pyramiden gevonden worden, hoofdzakelijk in de daar 
heerschende groote droogte moet worden gezocht. 1 
Als tweede groep van feiten , die als argumenten voor den langen 
levensduur van zaden plegen te worden aangevoerd , noemde ik het 
vinden van levende zaden in aardlagen , die sints eeuwen niet door 
menschenhand aangeroerd waren. Ik ga er daarom thans toe over, 
eenige dezer voorbeeelden aan te halen. 
In 1834 vond men in een oud graf, bij Maidencastle in Dorsetshire 
in Engeland , een geraamte , dat blijkens de daarbij liggende munten , 
uit den Romeinschen tijd afkomstig was. Het lag omstreeks ander- 
halven meter diep onder den beganen grond , in eene aardlaag , die 
klaarblijkelijk sedert het begraven van dat lijk niet meer omgespit 
was. In de buikholte vond men zaden ; deze werden uitgezaaid en 
groeiden op tot frambozenstruiken, die later goede vruchten droegen. 
Men leidde dus uit deze waarneming af, dat deze frambozenzaden min- 
stens 1600 — 1700 jaar kiembaar gebleven waren. 
In het graf van den geestelijke bardario , die omstreeks het jaar 
500 op het kerkhof van Courdes in Auvergne begraven was, vond 
men omstreeks 1840 bladeren en zaden. Deze laatste kiemden, toen 
zij in gewonen grond gezaaid werden , en brachten kamille en andere 
planten voort. Evenzoo vond men te Saint-Lazare , in het arrondissement 
van Sarlat, in 1835 op groote diepte onder den grond een aarden 
1 In Egypte wordt thans eene, aldaar algemeen bekende tarwe-soort ( Triticum turgidum) 
met den naam van mnmmie-tarwe bestempeld. De oorsprong van dezen naam is onbekend ; 
met de bij de mummiën gevonden ' tarwe-kor reis schijnt bij niet samen te hangen. Die 
van den graaf von sternberg behoorden dan ook tot eene andere soort , de Triticum 
vulyare. Het schijnt, dat de cultuur van T. turgidum in Egypte nog niet zeer oud is. 
