LEVENSDUUR VAN ZADEN. 
229 
binnen enkele dagen. Deze bewerking wordt in den tuinbouw bij zeld- 
zame en moeilijk kiemende zaden niet zelden toegepast. 
Het is nog niet bekend , of de achterblijvers aan de moederplant 
op bepaalde plaatsen , b. v. boven in den tros of de vrucht , worden 
voortgebracht. Wel vindt men ze in dezelfde trossen en vruchten 
met de eerstkiemende zaden. Bij de haversoorten brengt ieder aartje 
in den regel twee zaden voort , van deze ontkiemt bij Avena fatua 
het eene in den regel een jaar later dan het andere. In het algemeen 
schijnen de kleine en zwakke zaden langer in den grond te blijven liggen 
dan de grootere en krachtigere , doch ook hieromtrent ontbreken nog 
de noodige ervaringen. 
Dat de ongelijke kiemtijd voor het voortbestaan der soorten eene 
uiterst belangrijk eigenschap is, springt terstond in het oog. En dat 
daardoor de zaadplanten in den strijd voor het bestaan kansen hebben 
om jaren te overleven , waarin ze anders aan algeheele vernietiging , 
hetzij door plantaardige of dierlijke parasieten , hetzij door het on- 
gunstig weder , zouden blootstaan , is gemakkelijk in te zien. Trouwens 
wie in zijn tuin zelf den strijd tegen het onkruid gevoerd heeft, zal 
bemerkt hebben, dat de eenjarige soorten, juist door dit vermogen, 
nog veel moeilijker geheel uit te roeien zijn , dan de met hare wor- 
telstokken voortwoekerende grassen en andere overblijvende onkruiden. 
Het bovenaangehaalde Engelsche spreekwoord One year’s seed is seven 
years weed bevat dus niet alleen voor den practicus eene waarschu- 
wing, het wijst ons ook de biologische beteekenis van den ongelijken 
levensduur der zaden duidelijk aan. 
Vatten wij het resultaat onzer besprekingen in korte woorden samen , 
zoo zien wij , dat de kiemkracht van zaden , ook bij zorgvuldige 
bewaring, steeds allengs afneemt. Gewoonlijk is zij na 4 — 8 jaren ver- 
loren gegaan. Onder de Leguminosen , Malvaceeën en Cucurbitaceeën 
worden echter enkele soorten gevonden , wier zaden , ten minste ten 
deele , gedurende 20 — 60 jaren en wellicht langer kiembaar blijven. 
Kiembare zaden, uit aardlagen van 1 — 2 meter diepte opgedolven, 
werden daarin, korten tijd te voren, door regenwormen gebracht, 
en de zaden , die sedert den bloeitijd der Egyptische beschaving in de 
pyramiden besloten geweest zijn , zijn daaruit nooit anders dan in 
dooden toestand te voorschijn gehaald. 
