DE VEGETATIE VAN NGVA-ZEMBLA. 
281 
groene bladeren en óén enkel katje draagt. Behalve deze , korte op- 
stijgende takjes ontwikkelen zich ook langgestrekte , bladdragende 
uitloopers, die langs den grond voortkruipen. Zulk een miniatuur- 
struikje kan, hoe klein ook, een ouderdom van meer dan dertig 
jaren bereiken. Want bij een anatomisch onderzoek van zulk een 
stammetje blijkt , dat de jaarlijksche diktegroei niet meer dan een 
laag van 5 of 6 cellen bedraagt. 
Minder algemeen zijn Salix rotundifolia en S. ovalifolia , die wat grooter 
zijn dan de vorige en waarvan de laatste een overgang schijnt te 
vormen tot de meer forsche S. arctica , die wel van tijd tot tijd op 
de toendra wordt gezien , maar toch eigenlijk meer tot de vegetatie 
der rotsen behoort. 
Dryas octopetala , een oude bekende der Alpenflora, wordt hier nu 
en dan gezien , maar vertoont op de toendra niet veel neiging om te 
bloeien; zij vermenigvuldigt zich dan ook voornamelijk op vegeta- 
tieve wijze , daar zij zeer dichte kussens van uiterst kortgelede takjes , 
waaraan ook de verwelkte bladeren van vroegere jaren lang blijven 
zitten , voortbrengt. 
Veel talrijker dan de houtachtige zijn de kruidachtige planten. Zij 
zijn alle overblijvend , een feit , dat eigenlijk van zelf spreekt , daar 
het een hoofdvoorwaarde is voor de instandhouding der vegetatie; 
immers onder de allerongunstigste omstandigheden , waaronder deze 
zich hier moet ontwikkelen , zou het voor een- of tweejarige soorten 
onmogelijk zijn zich staande te houden , daar een of eenige bijzonder 
ongunstige zomers voldoende zouden wezen om dezen te doen uitsterven. 
Sommige planten kunnen zich vermenigvuldigen door vruchten , 
als b. v. talrijke Gramineën , Cyperaceën , Saxifragaceën , Ranuncula- 
ceën en Cruciferen , hetgeen bij den uiterst korten zomer verwonder- 
lijk genoeg is ; terwijl andere daarentegen zich slechts langs onge- 
slachtelijken weg kunnen voortplanten , ofschoon er ook onder deze 
sommige worden aangetroflen , die, zij het ook niet elk jaar, dan 
toch in de warmste zomers in staat zijn om rijpe vruchten voort 
te brengen. 
De bloemen , die voorkomen zijn zooals reeds boven gezegd is , 
veelal ongeveer eenkleurig en slechts zeer weinige , als bijv. een 
Matthiola-soort en Saxifraga oppositifolia rieken. Deze feiten wijzen er 
op , dat wind- of zelf bestuiving hier regel , insectenbestuiving daar- 
entegen uitzondering is; dit laatste volgt trouwens ook reeds uit de 
omstandigheid , dat de insecten op de toendra weinig talrijk zijn ; 
