232 
DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
slechts zelden ziet men een enkelen onaanzienlijken vlinder en ook 
de tweevleugelige en vliesvleugelige insecten worden weinig aan- 
getroffen. 
Wat aangaat het meer of minder algemeene der verschillende, hier 
voorkomende vaatplanten , zoo zijn het ongetwijfeld de Monocotylen , 
die het meest op den voorgrond treden ; zij zijn het rijkst aan soorten 
en bezitten verreweg het grootste aantal individuen. 
In ’t bijzonder geldt zulks voor de Gramineën , daar zij niet alleen 
op de meest moerassige , maar ook op de drogere gedeelten der toendra 
voorkomen ; zonder één groot samenhangend geheel te vormen , wat 
men met den naam van grasveld zou kunnen bestempelen , groeien 
zij toch meest gezellig , kleinere plekken gronds bedekkende en worden 
slechts zelden geïsoleerd aangetroffen. 
Van de op de toendra meest voorkomende grassen noemen wij 
Festuca ovina , die op de meest verschillende plaatsen dichte kussens 
vormt , en veelal gelijktijdig wordt aangetroffen met meerdere soorten 
van het geslacht Glyceria. Dergelijke kussens vormt een oude bekende 
uit onze Nederlandsche flora nl. Aira caespitosa en wel op vochtiger 
plaatsen, vooral in de straks vermelde moerassen. Zeer algemeen is 
ook Poa jlexuosa , die met haar fijne, in hoopjes groeiende halmen 
als het ware talrijke gordels vormt , die zich over de toendra uitstrekken. 
Van Cyperaceën is Eriophorum Scheuchzeri ongetwijfeld de meest ver- 
spreide; haar fraaie, witte, als zijde glanzende aren worden overal 
op de toendra aangetroffen , zoowel langs de overigens kale , onvrucht- 
bare kanten van stilstaande watertjes, als op de meer vruchtbare 
plaatsen tusschen gras en mos. Het geslacht Carex wordt slechts 
door weinig soorten hier vertegenwoordigd. Hiertoe voor alle Carex 
rigida , die in de toendra uiterst algemeen is , maar een zeer ver- 
schillenden habitus vertoont al naar gelang zij op de droge toendra 
of in de moerassen voorkomt , waar zij zich in ’t eerste geval voor- 
over als een kleine plant met lange uitloopers, breede donkere bladen 
en dichte , eenigszins stompe , zwarte aartjes met meest rudimentaire 
steunblaadjes en in ’t laatste geval de uitloopers korter , de bladen 
frisscher groen en de aartjes lichter van kleur zijn. Een andere , zeer 
kleinere soort is Carex ursina , die in dicht samengepakte kussens 
van wel een voet diameter op den lagen , leemachtigen grond groeit , 
dicht in de nabijheid der meertjes. 
Noemen wij eindelijk Juncus biglumis als vertegenwoordigers der 
Juncaceën en als een plant, die tamelijk gelijkmatig over de geheele 
