234 
DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
een van onze algemeenste, Nederlandsche voorjaarsplanten , nl. Caltha 
palustris. 
Vlinderbloemigen zijn in de toendra slechts vertegenwoordigd door 
Phaca frigida , die gewoonlijk voorkomt in gezelschap van Draba repens 
op betrekkelijk vruchtbare, met gras begroeide plaatsen. Zeer algemeen 
is ook Draba alpina , die ’t meest op dezelfde plaatsen als de Saxifraga 
soorten wordt aangetroffen. Andere , tot de vrij goed vertegenwoor- 
digde familie der Kruisbloemigen behoorende soorten , komen meer 
over de geheele toendra verspreid voor, als b. v. Draba Wahlenbergii , 
Matthiola midicaulis , Cardamine bellidifola , Eutrema Edwardsii enz. 
Tot de algemeenste toendraplanten behoort ongetwijfeld Silene acaulis , 
wier eenigszins gewelfde , lichtgroene kussens met talrijke , lichtroode 
bloemen bijna overal worden gezien. 
De groote meerderheid der witte bloemen behoort tot de familie 
der Alsineën , want Cerastium alpinum , Arenaria ciliata en Stellaria humi- 
fusa ziet men overal zich even vro olijk ontwikkelen , zonder dat zij 
aan een of ander gedeelte der toendra de voorkeur schijnen te geven. 
Van de Compositen komt voornamelijk Artemisia borealis vrij veelvuldig , 
vooral op drogen grond , voor , terwijl Petasites frigida en Matricaria 
(i Chrysanthemum ) inodora op de toendra wel hier en daar wordt gezien , 
zonder juist algemeen te zijn. De vorm der laatstgenoemde plant wijkt 
zeer af van dien , waarin wij haar bij ons kennen ; het is namelijk 
slechts een miniatuurplantje , met eenige weinige , zeer donker groene 
bladen en één enkel bloemhoofdje. Eindelijk komt Cineraria frigida 
niet zelden voor in gezelschap van Draba repens en Phaca frigida. 
Eritrichium villosum en Myosotis sylvatica , onze vriendelijke vergeet- 
mij-niet, zijn de eenige Boragineën , die hier worden aangetroffen, 
maar vooral de eerstgenoemde is dan ook een der voor deze flora 
meest karakteristieke planten ; zij vormt kleine , gewelfde kussens , 
uit dichtbehaarde , zachte bladeren bestaande en zóó overdekt en 
bezaaid met de fraaie , lichtblauwe bloempjes , dat zij ongetwijfeld 
tot de schoonste arktische planten kan gerekend worden. 
De betrekkelijk forsche Pedicularis sudetica met roode en P. Oederi 
met gele bloemen zijn op vochtige plaatsen tamelijk algemeen, en 
komen dikwijls in gelschap van Valeriana capitata voor , die intusschen 
wat zeldzamer is. 
Voegen wij hier nog bij , dat Polygonnm viviparum en de eveneens 
tot de familie der Polygonaceën behoorende Oxyria digyna hier tot de 
meest verbreide Dicotylen behooren, dan kan men zich eenigszins 
