DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA 
237 
Een scherpe tegenstelling met de vegetatie der toendra’s van Nova- 
Zembla vormt die der rotsen , waarbij wij voornamelijk de westkust 
van bet zuideiland en de kusten der Matotschkin-Shar op bet oog 
hebben. Zooals wij boven zagen , treden de rotsen daar in zulk een 
menigte en in zulke afmetingen op , dat zij aan het eiland geheel 
bet karakter van een bergland geven , al wordt ook waarschijnlijk 
nergens een grootere hoogte dan die van 4000 voet bereikt en al 
blijven de meeste toppen daar ver beneden. 
Hier zijn de plaatselijke verschillen veel grooter dan in de toendra 
en de gevolgen hiervan voor de flora blijven niet uit. Hier is geen 
sprake van een samenhangend kleed , dat den bodem bedekt , maar 
geheel onvruchtbare plekken wisselen af met andere , waar de vege- 
tatie meer ontwikkeld en met nog andere , waar men den planten- 
groei weelderig zou kunnen noemen. Wij weten reeds , dat de meest 
voorkomende bergsoort uit zoogenaamden »Thonschiefer” bestaat, waar- 
naast , op sommige plaatsen , vooral ook kalk en augitporphyr aan 
de samenstelling der bergen deelneemt. Hier blijkt nu duidelijker 
dan ergens anders in hoe hooge mate de ontwikkeling der vegetatie 
afhangt van de physische gesteldheid van den bodem en , voorzoover 
het terrein niet vlak is , van de richting der helling. 
Beschouwen wij vooreerst de hellingen der rotsen , dan zien wij , 
dat het vooral twee zaken zijn , die hier den rijkdom der vegetatie 
beheerschen , t. w. het meer of minder verweerd zijn van het gesteente 
aan de oppervlakte en het al of niet besproeid worden door het sneeuw- 
water, dat in den zomer omlaag vloeit. Wanneer de rotsen zich voor- 
doen als massieve blokken van aanzienlijke afmetingen, dan zijn zij 
öf, wanneer ze uit Thonschiefer bestaan, van alle vegetatie ontbloot 
öf, zooals bij de blokken van augit-porphyr , met Korst-Lichenen over- 
dekt , waarbij de bekende Verrucaria geographica een hoofdrol speelt , 
terwijl somtijds ook Struik-Lichenen , als b. v. Stereocaulon paschale 
worden gezien. Phanerogamen zijn niet vertegenwoordigd , het mocht 
dan zijn , dat hier en daar een enkele Papaver of Cochlearia wordt 
aange troffen. 
Iets rijker wordt de plantengroei , wanneer de rotswanden bedekt 
zijn door de talrijke brokstukken , die in den loop der tijden zich 
hebben losgemaakt , langzamerhand fijner en fijner zijn verbrokkeld , 
meer en meer zijn verweerd en zoodoende een soort van gruis hebben 
gevormd. Zijn dergelijke rotswanden naar het noorden gericht , dan 
smelt de in spleten en kloven opgehoopte sneeuw niet , of althans 
