238 
DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
onvolkomen, en blijft de flora dientengevolge steeds nog zeer schraal; 
een armoedige Lichenen- vegetatie is hoofdzaak ; enkele bladmossen als 
b. v- Grimmia kan men hier vinden , terwijl van Phanerogamen slechts 
die worden aangetroffen , die misschien van alle arktische planten het 
minst eischend en het spoedigst tevreden zijn. Papaver nudicaule komt 
hier en daar met zijn vriendelijke, gele bloemen tusschen het puin 
te voorschijn ; op een andere plaats vindt men exemplaren van Cerastium 
alpinum , die zich evenwel hier onderscheidt van zijn naamgenoot op de 
toendra door de buitengewoon dichte , witte haren , waarmede de geheele 
plant bekleed is ; Ararenia ciliata is hier zóó algemeen , dat men haar 
met haar zeer talrijke , groote , witte en bijna glasheldere bloemen op 
een afstand gemakkelijk voor een dunne sneeuwlaag zou houden. Ook 
Dryas octopetala wordt hier aangetroffen ; zij groeit eveneens gezellig 
en vormt op de rotsen een soort van samenhangend overtreksel van 
zeer geringe dikte , dat zóó los in of liever op den bodem is beves- 
tigd , dat men het in groote stukken als een pruik er af kan trekken. 
Eindelijk schijnt ook de kleine , weinig in ’t oog vallende Pachypleurum 
alpinum zich hier bij voorkeur op te houden. 
Waar de hellingen zoodanig zijn gericht, dat zij gedurende den 
pooldag langen tijd door de zon beschenen worden , daar zijn de omstan- 
digheden veel gunstiger , daar smelt de sneeuw reeds vroeg in den zomer 
en vormt het dooiwater beekjes, die zich een weg banen door en 
over de afgeschilferde en verweerde bestanddeelen van het gesteente 
en daar ook vormt zich een rijke , haast weelderige vegetatie , die aan 
den voet van Nova-Zembla’s bergen haar toppunt bereikt. 
Het zijn deze plekken , die vooral tusschen de bergen aan de 
Matotschkin-Shar worden aangetroffen en die den reiziger verbaasd 
doen staan , wanneer hij bij toe val daar het eerst met Nova-Zembla 
persoonlijk kennis maakt , en het zijn ook deze plekken , die von baer 
in 1837 met een tuin vergeleek. En werkelijk, deze vergelijking is 
treffend genoeg , daar juist bij de betrekkelijk geringe hoeveelheid gras 
en het ontbreken van planten met vele groene bladen , zulke plekken 
aan zorgvuldig onderhouden bloembedden doen denken. Evenals op 
de toppen der Alpen ontwikkelen hier de Dicotylen gewoonlijk slechts 
weinig loofbladen , daar het assimilatieproces bij den geringen omvang , 
dien de planten bereiken , dien overeenkomstig ook niet bijzonder sterk 
behoeft te wezen. Van boven gezien vertoonen de planten in haar 
bloeitijd gewoonlijk meer bloemen dan groen en dit laatste is juist 
in voldoende hoeveelheid voorhanden om de kleuren der bloemen beter 
