242 
DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
positen , die met 12, de Salicineën en Saxifragaceën , die elk met 11 
en de Ranunculaceën , die met 10 species optreden. 
Van de 83 genera, waarover de voorkomende soorten verdeeld zijn , 
kunnen er slechts zeer enkele betrekkelijk rijk genoemd worden. Het 
rijkste van allen is het geslacht Carex , dat met 14 species optreedt; 
dan volgen Salix met 11, Draba , Saxifraga elk met 10 en Ranun- 
culus met 8 soorten, terwijl er niet minder dan 55 geslachten zijn, 
die elk slechts door één enkele species worden vertegenwoordigd. 
Wij kunnen na het opsommen dezer getallen de vragen stellen , 
waaraan Nova-Zembla zijn vegetatie te danken heeft , en hoe het moge- 
lijk is , dat onder deze omstandigheden , die zelfs op de meest be- 
voorrechte plaatsen toch nog zeer ongunstig mogen genoemd worden , 
zich een zoo betrekkelijk aanzienlijke plantengroei kan staande houden. 
Wat de beantwoording der eerste vraag betreft, zoo kan men öf 
aannemen , dat de flora van Nova-Zembla onderhouden wordt door 
voortdurenden toevoer van zaden en andere plantedeelen , die steeds , 
hetzij door ijs en drijfhout , hetzij door vogels op zijn kusten worden 
geworpen , öf wel men kan aannemen , dat het eiland een oorspronke- 
lijke flora heeft, die in staat is zich zelf staande te houden en die 
haar oorsprong in een vroegere ontwikkelingsperiode der aarde heeft 
genomen. 
Het aannemelijkste schijnt te zijn , dat als zoo dikwijls , ook hier 
de waarheid in het midden ligt. Toen von baer in 1837 het eerst 
met de vegetatie van Nova-Zembla kennis maakte, aarzelde hij niet 
aan te nemen , dat althans de meeste planten vreemdelingen waren , 
die wel jaarlijks begonnen te bloeien, maar toch eindelijk, zonder 
nakomelingen achter te laten , ten onder gingen en dat voor deze 
vreemdelingen het drijfijs als transportmiddel dienst deed. Von baer 
grondde deze bewering op zijn waarneming , dat de meeste planten , 
in hun vollen bloei door den invallenden winter en den sneeuwstorm 
overvallen , het dus niet tot vruchtontwikkeling schenen te brengen. 
Deze laatste gevolgtrekking nu is onjuist. Door talrijke onderzoekers , 
die langer op Nova-Zembla of in andere hoogarktische gewesten 
vertoefden , toch is uitgemaakt , dat de meeste planten ook in de 
poolstreken in de meeste jaren haar vruchten tot rijpheid brengen , 
al zal dit voor vele ook slechts op de meest bevoordeelde plaatsen 
het geval zijn en al zal men dus ook vele individuen aantreffen , die 
nimmer er toe geraken kiembare zaden voort te brengen. Bovendien 
zijn er verschillende waarnemingen gedaan , die tot de aanname ge- 
