DE VEGETATIE VAN NOVA-ZEMBLA. 
249 
mede het geheele litorale gebied a. h. w. overstroomd wordt en men 
heeft o. a. op de kusten van Noorwegen waargenomen , dat zekere 
Fucaceën , blootgesteld aan den invloed van zoet water , eene veel ge- 
ringere grootte bereikten , dan wanneer ze zich in onvermengd zee- 
water konden ontwikkelen. 
Wat betreft den sublitoralen gordel , bevond men , dat deze , wat 
zijn bovenste gedeelte aangaat, in volkomen hetzelfde geval verkeert 
als de litorale zone , daar men er bijna overal dezelfde armoede ont- 
moet. Eerst op een diepte van 2 — 3 vademen wordt de vegetatie 
rijker, tusschen 3 en 10 vademen vertoont zij baar grootsten rijkdom 
om daar beneden weder af te nemen. Het is intusscben deze gordel, 
die de eigenlijke Algenvegetatie van Nova-Zembla draagt ; bet is bier 
dat de Laminaria’s en de andere bovengenoemde wieren zich zoo weel- 
derig ontwikkelen en een kustflora vormen , die zich in zuidelijker 
landen steeds op hoogere gedeelten van den zeebodem ontwikkelt. 
Wat eindelijk aangaat den elitoralen gordel, van dezen is weinig 
bekend ; wel werden met de dreg zoowel op de westkust van Nova- 
Zembla als in de Karazee op grootere diepten dan 20 vademen her- 
haaldelijk brokstukken van algen opgebaald , maar deze behoorden 
alle tot eenige weinige soorten , die bovendien ook in bet sublitorale 
gebied worden aangetroffen. Al is dus ook de mogelijkheid niet buiten- 
gesloten , dat deze fragmenten van diepere plaatsen afkomstig waren, 
toch is het waarschijnlijk , dat ook hier de grenzen der vegetatie 
niet worden bereikt. 
En zoo blijkt ons dus , waar wij Nova-Zembla ook betreden , waar 
wij zijn bodem en zijn kusten ook onderzoeken , dat wij nergens alle 
organisch leven zullen zien ontbreken, maar dat overal de natuur, 
steeds zichzelve gelijk blijvende , gewoekerd heeft met de haar ten 
dienste staande, meest zoo schrale middelen. 
En wanneer wij bij tollens lezen : 
»Vaarwel rampzalig oord, misdeeld van eiken zegen, 
»Geen voet betree uw boom , geen adem waai u tegen , 
»Blijf onbezocht en woest en afgescheurd van de aard , 
»Vaarwel ongastvrij oord, door Heemskerks ramp vermaard!” 
dan mogen wij begrijpen , dat deze woorden ongeveer het gevoelen 
weergeven van de ongelukkige lotgenooten van Barents en Heems- 
kerk , toen zij hun rampzalig winterverblijf verlieten , waar zij onder 
de meest kommervolle omstandigheden den langen , bangen poolnacht 
• 17 
