52 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
waren. Evenwijdig met de hoofdas gesneden oppervlakten werden bij 15° met de- 
zelfde snelheid, maar bij 35° en 55° met eene groolere snelheid (als 1,28 : 1 en 
als 1,28 : 1) aangetast dan de splijtingsvlakken. Bij oppervlakten loodrecht op de 
hoofdas was de snelheid der inwerking nog grooter; in vergelijking met die op vlakken 
evenwijdig met de hoofdas bedroeg zij gemiddeld 1.14. 
De brekingsexponenten van kalkspaat volgens de beide richtingen staan tot el- 
kander als 1 : 1,115; dit wijst volgens spring op het bestaan van een, echter 
niet rechtstreeksch , verband tusschen scheikundige werkzaamheid en optische elas- 
ticiteit ( Zeitschr . physik. Chem. II, 13). d. v. c. 
Het molekulair gewicht van raffinose uit plasmolyse afgeleid. — Voor de 
in 1876 door loiseau uit de melasse der beetwortelsuiker afgescheiden raffinose 
was men nog niet tot eenstemmigheid gekomen, wat het molekulair gewicht betrof. 
Loiseau stelde eene molekule voor door C 18 H 32 0 16 + 5 H 2 0. Omdat de raffinose 
identisch scheen met de uit katoenpitten verkregen gossypose en met de in 
eucalyptus-manna voorkomende melitose, namen anderen evenals voor deze stoffen 
het teeken C 12 H 22 O n 3H 2 0 aan: melitose bleek later eene verbinding van raffinose 
met niet voor gisting vatbaar eucalyn te zijn (b. tollens, Handbuch der Kohlen - 
hydrate , S. 159) in de hoeveelheid kristalwater werd door scheibler op 5H 2 0 
bepaald. Tollens vond en de hoeveelheid slijmzuur, die raffinose bij oxydatie met 
salpeterzuur oplevert en in het natriumgehalte van het natriumderivaat reden om 
het teeken C 36 H 64 0 32 -f- 10H 2 O aan te nemen. 
Prop. hugo de vries ( Compt . rend. CVI, 751) vergeleek de hoeveelheden raf- 
finose en rietsuiker, die noodig waren om in opperhuidcellen van bladeren van 
Tradescantia discolor begin van plasmolyse te weeg te brengen. Oplossingen, 
waarin deze hoeveelheden opgelost zijn, bevatten een gelijk aantal molekulen. 
Begin van plasmolyse ontstond door oplossingen van rietsuiker en van raffinose 
van zóódanige sterkte, dat gemiddeld eene oplossing van 5,957 pCt. raffinose gelijk 
stond met eene oplossing van 7io molekule rietsuiker op 1 L. Met Vio molekule 
rietsuiker staan dus 59,57 gewichtsdd. raffinose gelijk, wat deze physiologische wer- 
king betreft; het molekulair gewicht van raffinose moet dus een getal zijn dicht bij 
597,7 Het door loiseau voorgestelde molekulair gewicht is 594; het onderzoek 
leverde dus eene bevestiging van zijne meening op en legt tevens getuigenis af van 
de groote waarde der bepaling van het molekulair gewicht langs physiologischen weg. 
(Later ook medegedeeld in Maandblad voor Natuurwet. 15‘ lc Jaarg. bladz. 8). 
d. v. c. 
AARDKUNDE. 
Löss in Zuid-Amerika. — A. stelzner ontwikkelt in een werk over de geologie 
der Argentijnsche Republiek eene nieuwe theorie voor de vorming van het (Z. 
Amerik.) löss. Dit sediment ligt aldaar op marine oligoceene lagen. Tusschen den 
