54 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
DIERKUNDE. 
Eieren van de groote Alk. — Het is bekend, dat de groote Alk (Alca impennis ), 
die vroeger menigvuldig aan de kusten van Ijsland en Groenland voorkwam , reeds 
sedert geruimen tijd geheel of nagenoeg uitgeroeid is. Voegen wij daarbij, dat het 
wijfje van dezen vogel in den broedtijd slechts één wit, met bruinroode vlekken 
geteekend ei legde, dan is het niet te verwonderen, dat de eieren van de groote 
Alk zeldzaam en daardoor zeer duur zijn. Zoo werd den 13 n December 1887 te 
Londen in tegenwoordigheid van vele ornithologen zulk een ei in het verkooplokaal 
van stevens geveild. Voor men begon te bieden t maakte de heer stevens er op- 
merkzaam op, dat hij in 1880 twee zulke eieren geveild had, die, ofschoon zij 
gebroken waren, 100 en 102 guineas hadden opgebracht. Van alk-eieren bevonden 
zich, voorzoover men wist, 25 in musea en 41 in bijzondere verzamelingen, en van 
deze 66 waren er 23 in Groot-Britannië. Ten slotte werd het ei voor 160 guineas 
toegeslagen. ( Humboldt , Marz 1888, S. 114). d. l. 
Een melkgevende bok. — Uit een dorp in het »Regierungsbezirk” Erfurt werd 
aan dr. M. alsberg te Kassei bericht en door getuigenissen bevestigd , dat daar een 
l^jarige geitebok is, die uit twee aan weerszijde van het scrotum gelegen plaatsen 
melk geeft en wel telkens, als hij gemolken wordt, een wijnglas vol. De melk 
komt met geitenmelk overeen, doch bezit meer vet en caseine. — Zulke gevallen 
zijn echter meer waargenomen geworden , ook bij menschen ; — men zie o. a. burdach, 
Die Physiologie als Erfahrungswissenschaft, 2e Aufl. 3 Bd. S. 184 — en wij 
zouden dat bericht dan ook niet hebben opgenomen, ware ’t niet om de duiding van 
zulke feiten door den bij dr. alsberg geciteerden R. wiedersheim, die het be- 
staan van tepels bij de mannelijke zoogdieren en het melkgeven van enkele daarvan 
beschouwt als een bewijs, dat voor den mensch en de geheele reeks der zoogdieren 
een tijd moet hebben bestaan, gedurende welke beide geslachten evenzeer lot melk- 
productie geschikt waren. ( Humboldt , April 1888, S. 158). D. l. 
De konijnenplaag in Australië. — Het denkbeeld van pasteur om aan die 
plaag een einde te maken door tusschenkomst van met kippencholera besmette 
konijnen, vindt bij de Australische autoriteiten geen bijval. Zelfs is op groote boete 
de invoer van konijnen, die tot dat doel met eenige ziekte, welke ook, besmet 
zijn, streng verboden. Pasteur heeft, alzoo redeneert men, de onschadelijkheid van 
het microbium der kippencholera voor huisdieren niet bewezen; is het dus niet te 
vreezen dat zijne manier van konijnenverdelging verderfelijk zal zijn voor het tam 
gevogelte, ja misschien voor de schapen, runderen en paarden? En ware dit al 
niet te vreezen, bestaat dan toch de mogelijkheid niet, dat het microbium, naar 
Australië en daar van konijn op konijn overgeplant, van aard veranderen zal, en 
dan wèl schadelijk zal worden voor dieren, die het totdusver spaarde? Men begrijpt 
