STEENKOLENTEER. 
269 
vocht in water zweeft, dus niet daarop drijft of naar den bodem 
van het glas zakt , zou het den naam lichte teerolie niet meer ver- 
dienen. Nu wordt een andere ontvanger aangelegd om de carbololie 
op te vangen. Ook onderzoekt men wel eens of dit noodig is door eenige 
droppels van het destillaat op eene koude ijzeren plaat te laten vallen 
en te zien of er zich kristallen van naphtaline vormen. Van eene ge- 
wone destillatie verschilt deze bewerking ook nog hierin , dat het 
water in den koeltoestel rondom de koelhuizen niet wordt ververscht. 
Integendeel het is noodig , dat deze buis langzamerhand warm wordt , 
omdat zich daarin anders kristallen van naphtaline afzetten , waar- 
door de koelhuis verstopt geraken kan. 
De carbololie is dus zwaarder dan water. Zij bevat het carbol en 
de naphtaline , die uit het koolteer verkregen worden. Kleur , reuk , 
hoeveelheid , sneller vast worden bij bekoeling zijn ook hier de om- 
standigheden , waarnaar beoordeeld wordt , of het wenschelijh is zich 
gereed te maken de derde vloeistof, de Creosootolie , afzonderlijk op te 
vangen. Deze vertoont zich als eene zachtere , meer olieachtige of vet- 
tige stof, die bij bekoeling niet vast wordt en eene geelachtiggroene 
kleur heeft. Wordt vervolgens het destillaat weder vast bij bekoèling , 
dan noemt men het anthraceenolie. Vroeger werden carbololie, Creosoot- 
olie en anthraceenolie te zamén ook wel zware steenColenteerolie genoemd. 
Omstandigheden van den meest uiteenloopenden aard hebben hun in- 
vloed op de wijze van behandelen van dat gedeelte der destillatie 
laten gevoelen. Toen de slavenoorlog tusschen Noord en Zuid in de 
Vereenigde Staten den prijs van de terpentijnolie ontzaglijk had doen 
stijgen , leverde ook het vloeibare gedeelte van de zware steenkolen- 
teerolie , dus het gedeelte hetwelk hier onder den naam Creosootolie wordt 
voorgesteld, een goedkooper middel, hetwelk voor hetzelfde doel kon 
worden gebruikt. En nog schreef men geen 1870, toen de meekrap- 
wortel een geduchten mededinger kreeg in de langs kunstmatigen 
weg bereide alizarinekleurstoffen , die voortaan de anthraceenolie tot 
het meest winstgevende voortbrengsel van de gefractioneerde destil- 
latie van koolteer maakten. De ontdekking van de kunstmatige alizarine 
door graebe en liebermann in 1868 stond wat haar invloed betreft 
met een beslissenden veldslag gelijk , waarbij de aromatische scheikunde 
een harer schoonste triomfen behaalde en waardoor het steenkolenteer 
een belangrijk voordeel verkreeg. 
Terwijl de destillatie zoover is voortgegaan , is het water in het 
koelvat rondom de slangvormig of zigzagsge wijze gebogen buis door 
