een Verbond tusschen boomen en mieren. 
311 
waarom tal van anderen niet aangetast worden. Dat hier een zeer 
groot aantal waarschijnlijk zeer uiteenloopende voorbehoedmiddelen 
aanwezig zijn . ja dat misschien elk geslacht , ja dikwijls elke 
soort , een verschillende eigenschap heeft om zich tegen de bladdieven 
te beveiligen is waarschijnlijk en dat hierbij zeer zeker fijne verschil- 
len een groote rol spelen , kan daaruit blijken , dat zooals zooeven 
reeds medegedeeld is , de bladen van de Oranje zeer gezocht zijn , ter- 
wijl die van de Lemoen en de Mandarijn niet van de Atta’s te lijden 
hebben. 
Voor een paar gevallen gelukte het schimper tijdens zijn verblijf 
in Brazilië de reden op te sporen , waarom de bladeren verschoond 
bleven en het is daarmede , dat wij ons in dit stukje meer in het 
bijzonder willen bezig houden. 
Ik heb hier in de eerste plaats op het oog de Embaoeba- of 
Kokerboom ( Cecropia adenopus enpeltatd). Hooge boomen, van een vreemd, 
in het oog vallend voorkomen , waarvan de holle , in kamertjes ver- 
deelde stam op korte luchtwortels steunt en betrekkelijk weinige 
groote bladen telt. De soorten van dit geslacht zijn zeer algemeen in 
geheel Zuid- Amerika en waren dan ook reeds aan de oudere schrijvers 
bekend, die niet verzuimden in hun beschrijvingen te vermelden, dat 
bij eiken stoot een ware regen van kwaadaardig stekende mieren uit 
de kroon naar beneden komt. Deze behooren veelal tot Azteca instabilis , 
soms ook tot andere , maar altïjd tot zeer strijdlustige en krijgshaftige 
soorten en wee der andere mieresoort, die het wagen zou, met welk 
doel ook , een door hen bewoonde plant aan te tasten ; zij zoude het 
ongetwijfeld met een algeheele nederlaag moeten bekoopen. 
Hoe nuttig de Azteca’s voor het voortbestaan der Cecropia’s zijn , 
blijkt het duidelijkste daaruit , dat exemplaren , welke toevallig geen 
kolonie dezer dieren bevatten , onfeilbaar een prooi der Parasol mieren 
worden en dan ook vroeger of later niets dan takken met bladnerven 
en stelen vertoonen. 
Gaan wij thans na waarom de Azteca’s juist in de stammen der 
Kokerboomen te vinden zijn , m. a. w. beschouwen wij de voorwaarden 
der symbiose nader. 
De eigenlijke woonplaatsen der mieren zijn de holten in den stam , 
maar toch zal niemand beweren dat wij het bezit dezer holten moeten 
beschouwen als een eigenschap , welke de Cecropia’s gekregen hebben 
om de mieren aan te lokken. Immers dergelijke holten zijn bij zoo- 
veel planten te vinden, men denke aan de grassen en wel in het 
