O 40 
KJÖKK EN-MÖDDIKGER. 
» Weinig beteekenend” zoo luidt het bij Louis fjguier in diens l'Homnw 
/)ri, % » wat de uitgestrektheid van zjjn grondgebied en ’t aantal 
inwoners betreft, bekleedt Denemarken echter eene eerste plaats onder 
de staten van Europa door den rang , dien het zich in de wetenschap 
heeft veroverd. Het dappere Deensche volkje kan bogen op eene aan- 
zienlijke rij mannen , wier namen overal met eere genoemd worden. 
De onvermoeide nasporingen zijner geleerden hebben van onder 
het stof der eeuwen eene lang ten onder gegane wereld te voorschijn 
gehaald en tot een nieuw leven gewekt. 
Hun arbeid , door de waarnemingen der natuurkundigen aan eene 
zorgvuldige kritiek onderworpen , heeft een schitterend licht doen 
opgaan over de eerste levenstijdperken der menschheid. Geen land 
ter wereld is overigens zoo geschikt voor soortgelijke nasporingen 
als Denemarken. Bij elke schrede stuit men op overblijfsels uit de 
oudheid ; als men slechts de kunst verstaat hen te ondervragen , 
worden ons de belangrijkste zaken openbaar aangaande de zeden , 
gewoonten en bedrijven eener voorhistorische bevolking. Het Kopen- 
hager Museum , alwaar de oudheden der verschillende Skandinaafsche 
staten zijn bijeengebracht, heeft zijn weerga niet op de gansche aarde. 
En onder de aldaar aanwezige voorwerpen merkt men een groot 
aantal op, die ontleend zijn aan de »kjokken-möddinger . . . ” 
»Op verschillende plaatsen der Deensche kust, vooral in het noorden, 
alwaar het land doorsneden is van fjords , — diepe en nauwe zee- 
boezems, — treft men verbazende opeenhoopingen van schelpen aan. 
In ’t algemeen zijn die heuvels niet meer dan een meter boven den 
zeespiegel verheven , maar op enkele steile punten is die hoogte aan- 
merkelijk hooger. De dikte verschilt van 1,5 tot 3 meter, de breedte 
van 30 tot 60 , terwijl de lengte wel eens 300 meter bedraagt. In 
dit laatste geval wordt dan tevens de breedte grooter, b. v. van 50 
tot 7 0 meter. 
In vlakke streken vormen zij ware heuvels, gelijk die te Havelse , 
waarop zich een windmolen verheft. 
Waaruit bestaat de inhoud dezer hoogten? Uit eene verbazende 
menigte zeeschelpen, vooral van oesters, vermengd met gebroken been- 
deren van zoogdieren , en overblijfsels van vogels en visschen, alsmede 
uit een aantal ruw bewerkte vuursteenen werktuigen.” 
Zoodra deze ophoopingen het eerst ontdekt werden , trachtte men 
ook eene verklaring voor haar ontstaan te vinden. Zoo kwam men op 
het denkbeeld, dat deze schelpenverzamelingen — want schelpen maken 
