346 
K J Ö K K E N -MÖDÜING K U . 
M. martes L. edel marter. 
In geen enkelen kjökken-mödding zoekt men te vergeefs naar de beenderen 
van den hond. 
Om straks nog met een enkel woord de voorwerpen van mensebe- 
lijke kunstvlijt te bespreken , die de kjökken-möddinger in zoo grooten 
getale en aanmerkelijke verscheidenheid hebben opgeleverd , willen wij 
vooraf enkele oogenblikken wijden aan eene nadere beschouwing der 
vermelde vogel- en zoogdierbeenderen. 
Een geheel skelet is nimmer aanwezig; altijd zijn het bepaalde 
deelen en steeds dezelfde , nl. van de vogels alleen de vleugelbeenderen , 
de dij - , scheen- en loopbeenderen , de sleutelbeenderen en het schouder- 
blad : van de zoogdieren alleen sommige deelen van den schedel , van 
het bekken en de lange beenderen der ledematen. Verdwenen zijn 
alzoo sommige stukken van den schedel, de ribben en 
de wervels. 
De overgebleven beenderen dragen duidelijk de sporen van bescha- 
diging door de menschelijke hand. Zoo zijn b. v. de pijpbeenderen 
op stelselmatige wijze gespleten , blijkbaar met het doel om er het 
merg — die geliefkoosde spijs der oude aardbewoners — uittehalen. 
Verder ziet men, dat zij met scherpe werktuigen zijn afgeschraapt, 
of dat zij in ’t vuur verkoold zijn. Ook hebben de tanden der honden 
er sporen in achter gelaten , en wel op bepaalde plaatsen , zoodat men 
kan nagaan tot hoever dit dier de beenderen heeft opgevreten. Op- 
zettelijke proeven hebben geleerd , dat juist die beenderen , welke men 
in de möddings nog aantreft, door den hond worden verschoond, en 
tevens , dat zulke beenderen er dan eveneens uitzien , gelijk men ze 
in de Deensche keuken vaalten aantreft. 
Uit een en ander leiden wij met zekerheid af, dat de dieren der 
kjökken-möddinger den schelpheuvelbouwers tot spijs hebben gediend, 
dat deze menschen het vleesch niet rauw gebruikten en dat de hond 
reeds toen ter tijd een den mensch vergezellend huisdier is geweest. 
Voortdurend vindt men in de kjökken-möddinger stukken houts- 
kool , lagen asch en de overblijfsels van den vuurhaard zelf. 
De bouwers der keukenvaalten moeten dus tot een jagers- en visschers- 
volk hebben behoord. De vraag , of zij voortdurend op dezelfde plek 
verblijf hielden of een zwervend leven hebben geleid, zullen wij zoo 
aanstonds trachten te beantwoorden. 
Het oude Deensche volk kende het gebruik der metalen nog niet; 
zij waren in ’t bezit van steenen wapenen en steenen gereedschap , 
