DE AFSTAMMING DE ll HUISKAT. 
377 
Europeesche wilde katten vergelijkbare soorten van Nubie en Abessinie, 
is men tot het resultaat gekomen dat onze tamme kat , in al hare door 
domesticiteit ontstane vormen , eene afstammeling is van de laatst 
genoemde kattensoorten , en niet van de Europeesche wilde kat. De 
Nubische en Abessinische soorten zouden reeds in overoude tijden 
door de Egyptenaren getemd zijn geworden , van -Egypte naar Europa 
(eerst naar Cyprus?) zijn overgebracht, doch als eene curiositeit zijn 
aangemerkt , en betrekkelijk laat gewone huisdieren zijn geworden. 
De oude Grieken hielden tot het verdelgen van muizen enz. de yaK, 
den steenmarter ( Mustela foind ) , als huisdier , en de naam dHoupog 
is alleen op de Europeesche (en Klein-Aziatische) wilde kat van toe- 
passing. 
Reeds vroeger heb ik het vermoeden geopperd dat , al mogen ook 
de afstamming van onze huiskatten van de Egyptische tamme kat , 
en de afkomst van deze van de boven bedoelde Afrikaansche wilde 
katten (F. caligata , maniculata enz.) in hooge mate waarschijnlijk, zoo 
niet zeker zijn , het toch zeer goed zou kunnen wezen dat bij vele 
van onze tamme katten ook aan eene afstamming van de Europeesche 
wilde kat moet gedacht worden. Sommige tamme katten toch gelijken 
in lichaamsbouw, kleur en teekening veel op wilde katten. Als het 
voornaamste kenmerk , waardoor men zulke katten van de echte wilde 
kan onderscheiden, wordt de gesteldheid van den staart aangemerkt. 
De staart der wilde kat is overal even dik , rolrond , met lange en 
dichte haren bezet , met een stomp en zwart uiteinde. Bij de huiskat 
is de staart dunner en slanker , minder dicht behaard en neemt van 
den wortel tot het veel spitser uiteinde gelijkmatig in dikte af. In- 
tusschen zag ik eenige jaren geleden te Utrecht een ontwijfelbaar 
tamme , zeer groote , forsch gebouwde , rosse (zoogenaamd roode) kat , 
met een dikken in een stompe punt eindigenden staart. Om kort te 
gaan: noch de meerdere grootte en forschheid van de wilde kat, 
noch hare grauwrosse kleur, noch de vorm van haren staart kunnen 
worden aangevoerd als bewijzen , dat de Europeesche wilde kat niet 
voor een deel bij de stamrassen van de huiskat mag worden gesteld. 
In den laatsten tijd is men meer dan vroeger begonnen acht te 
slaan op de teekening van de vacht der zoogdieren, dat is op de 
vlekken en strepen waarmede die vacht versierd is. Prof. theodoh 
eimer te Tubingen heeft daarover , — en ook over de teekening der 
vogelvederen, — zeer belangrijke studiën geleverd, waarop wij mis- 
schien later zullen terugkomen. Het ligt nu voor de hand aan te 
