HET ETEN EENE KUNST. 
In het te goeder naam en faam staande fransche weekblad Revue 
Scientifique , de roode tweelingzuster der Revue bleue , komt in een 
opstel van een zekeren heer jalva zóó menig verstandig woord voor , 
dat ook vele anderen dan zijne lezers er hun voordeel mede kunnen 
doen. »De meeste menschen , die tot den kring der gestudeerden, 
der ontwikkelden behooren , kunnen niet eten.” Dat de schrijver een 
aantal van zijne landgenooten van dat gebrek moet beschuldigen is 
te erger, omdat zij de kunst van te eten verleerd hebben. Althans 
in het begin dezer eeuw schreef brillat-savari aan het hoofd van 
zijne »physiologie van den smaak”: »de dieren weiden, de mensch 
eet, maar alleen de geleerde weet, hoe hij behoort te eten.” 
Of de koortsachtige gejaagdheid , die het dagelijksch bedrijf ken- 
merkt, ook hier te lande velen ’s middags te kort doet aanzitten of 
hem misschien het tweede ontbijt laat gebruiken , zonder dat hij zich 
er rust genoeg voor gunt, ieder steke den hand in eigen boezem, 
waar hij luistert naar hetgeen jalva zijnen landgenooten voorhoudt. 
In ieder geval ontvangt elk een , die door drukke werkzaamheden 
zóó sterk gedreven wordt , dat aan den eisch der gezelligheid door 
hem van tijd tot tijd onmogelijk kan worden voldaan , den raad 
» beoefen aan tafel de beleefdheid der Japanneezen en spreek geen 
woord.” Wanneer een schotel hun goed smaakt, danken zij den gast- 
heer door een bevallig gebaar ; zij zouden meenen aan hun eerbied 
te kort te doen , wanneer zij thans hun mond voor iets anders ge- 
bruikten dan om te eten. 
Laat ons thans, haast zou ik zeggen »met de hand op de maag”, 
de schets vernemen , die de heer jalva ons geeft. Eerst voert hij u 
naar een procureur, die zijn laatsten cliënt laat vertrekken, terwijl 
de klok slaat, die hem naar het gerechtshof roept. Hij stopt twee- 
maal zooveel in zijn mond als behoort; om spoedig klaar te zijn en 
27 
