412 
HET ETEN EENE KUNST. 
gevolg, dat men veel minder voedsel noodig heeft om verzadigd te 
worden; de verveling maakt, dat iemand, die zorgvuldig kauwt, 
spoedig ophoudt veel te eten. Dan valt het hem ook spoedig ge- 
makkelijk een tweeden zeer belangrijken regel in acht te nemen , 
namelijk dezen om onder het eten met mate te drinken ; twee glazen 
bij een maaltijd zijn nu genoeg , waar men bij het inslikken van 
groote stukken minstens vier noodig heeft. Ook gevoelt men thans 
veel minder trek om te rooken. 
Onder den invloed van voldoend kauwen en beperking van de 
hoeveelheid vocht, die onder den maaltijd gebruikt wordt, heeft de 
heer jalva sommige zwaarlijvige dyspeptici met eene verbazende snel- 
heid in gewicht zien afnemen. Ook zag hij vrij wat uitzettingen van 
de maag genezen , zonder dat het noodig was geweest , dat de pa- 
tiënten zich aan het een of ander streng dieet hadden behoeven te 
onderwerpen. 
De volksdrank , door een weinig wijn roodgekleurd water , is vol- 
gens onzen schrijver de oorzaak van me’nig geval van dyspepsie , eene 
oorzaak die veeltijds over het hoofd wordt gezien. Tal van menschen 
zouden er zich wel bij bevinden , wanneer zij zich bepaalden tot 
helder water, de geliefkoosde drank der honderdjarigen. Het maakt 
een zonderlingen indruk , wanneer men bedenkt , dat van drie volken 
die in elkanders nabijheid wonen , het een aan tafel roodgekleurd 
water, het tweede bier en het derde thee drinkt. Elk schikt zich 
naar de gewoonte , die in zijne omgeving heerscht ; zou het niet veel 
beter zijn , dat ieder eerst vroeg , wat voor zijn eigen gestel het best 
is, en dat hij zich dan daarnaar schikte? De heer jalva kent men- 
schen , die op vyftigjarigen leeftijd erkenden , dat zelfs met zeer veel 
water aangelengde wijn bepaald schadelijk voor hen was , en die hun 
ongemakken als met een tooverslag zagen verdwijnen , toen zij öf 
water óf thee öf appelwijn begonnen te drinken. 
Eindelijk komt nog een woord over het zout, volgens den schrijver 
het panacee der jichtlijders. » Jarenlang heb ik gemeend,” zegt hij, 
»dat het zoutvat op tafel stond, alleen omdat gekookte eieren niet 
door den kok kunnen gezouten worden. Maar , daarin dwaalde ik. 
De wijsheid der volken heeft de ervaring opgedaan , dat er menschen 
zijn, voor wie veel zout eene levensbehoefte is, en dat er anderen 
zijn , die ziek worden , wanneer hun spijzen te sterk gezouten zijn. 
Het zoutvat dient dus daarvoor, dat elk zooveel zout kan krijgen 
als hij juist noodig heeft. Velen worden door hun instinkt gedreven 
