WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
7 
PHYSIOLOGIE. 
Het slangengif. — Twee Amerikaansche onderzoekers, weir mitchell en 
reichert, hebben zich aan de studie van het slangengif gewijd. Het materiaal voor 
dat onderzoek verkregen zij van tweehonderd slangen , voornamelijk Crotalus ada- 
manteus , Crotalus aurissus en Ancistrodon plscivorus. De resultaten van hun 
arbeid hebben zij neergelegd in hun werk Researches upon the venoms of poisoning 
serpents. Washington, 1886. 
Het versche slangengif is een gele vloeistof. De epithelien en bacteriën, die er in 
aanwezig zijn, hebben met de giftige werking niets te doen. Gif, daf-gedroogd of 
jaren lang bewaard is, of dat in alkohol of in glycerine is opgelost, blijft even werkzaam. 
De werkzame bestanddeelen zijn van tweeërlei aard ; 1°. eiwitstoffen die volgens hunne 
eigenschappen tot de zoogenaamde globulinen behooren en 2°. peptonen. Om het gif 
op de plaats zelf waar het in het lichaam is gebracht te verwoesten is kaliumper- 
manganaat het best; daarna ijzerchloride of iood tinctuur 
Door slijmvliezen wordt het vergif alleen dan geresorbeerd , als er verwondingen 
aanwezig zijn; het ongeschonden slijmvlies resorbeert waarschijnlijk niet. De werking 
van het maagsap maakt de giftige bestanddeelen onschadelijk. 
De schadelijke werkingen van het slangengif zijn onder verschillende rubrieken te 
brengen. De dood kan het gevolg zijn of van een verlamming der ademhalingscentra , 
of van hartsverlamming , of van een aandoening der capillairwanden ten gevolge 
waarvan bloedingen in het centraalzenuwsysteem optreden, of van een beschadiging 
der roode bloedcellen. Het snelle of langzame verloop der vergiftiging maakt hierbij 
onderscheid. Bij snelle vergiftiging is waarschijnlijk de verlamming der ademhalings- 
centra de voornaamste oorzaak van den dood. 
Daar de werkzame bestanddeelen van het slangengif (globulinen en peptonen) na 
verwant zijn aan de normale en noodzakehjke lichaamsbestanddeelen, is de kar.s op 
het vinden van een werkzaam tegengif zeer gering. Zulk een stof toch zou het vergif 
ook dan wanneer het reeds door het lichaam is verspreid moeten verwoesten , en 
dit zou moeilijk kunnen geschieden zonder beschadiging der naverwante lichaams- 
bestanddeelen zelf. ( Biolog . Centralbl. 1887. 477.) d. h. 
ANTHROPOLOGIE. 
Tanden-retentie. — Het lot van menig belangrijk schedeloverblijfsel uit voor- 
historische tijden is geweest, dat de eigenaardigheden daarvan door den een als 
normaal en typisch voor het toenmalige menschengeslacht werden verklaard , — door 
den ander als abnormaal en pathologisch en dus van geen ethnologische beteekenis. 
Zoo ging hét met den beroemden Neanderthalschedel. Daaraan sluit zich in dit op- 
zicht een fragment van eene menschelijke- onderkaak, dan 26 Augustus 1880 ge- 
vonden in de Sipka-grot in Moravie. Het bezit drie snijtanden, den rechter hoektand 
