14 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
Voortplanting van schildluizen. — Monier deelt mede, dat bij Lecanium hes- 
peridum , een soort van schildluizen , bij welke het noch aan leydig , noch aan 
LEUCKABT was gelukt mannetjes te vinden en bij welke de parthenogenesis algemeen 
werd aangenomen, talrijke mannetjes in verschillende graden van ontwikkeling, naast 
vrouwelijke embryo’s in het moederdier worden gevonden. Het is hem gelukt, ver- 
schillende ontwikkelingstrappen bij het mannetje waar te nemen. Op den eerste zijn 
de uitwendige organen niet ontwikkeld en schijnt het lichaam alleen uit zaadblaasjes 
te bestaan; op den tweede is het lichaam in ringen verdeeld; op den derde, welke 
het volmaakte dier vormt, zijn de sprieten en pooten ontwikkeld en wordt de penis 
zichtbaar. Het jonge mannetje, dat steeds in het lichaam der moeder blijft, bezit 
geen spoor van oogen en een fijne huid, welke sterk contrasteert met de chitineuze 
huid van de goed ontwikkelde jonge wijfjes, welke ook oogen bezitten. De sper- 
matozoën, wier wording hij heeft waargenomen, bevinden zich volkomen ontwikkeld 
in de geslachtsorganen van den embryo. Monier heeft nooit een mannetje buiten 
bet moederlichaam gevonden; het voorhanden zijn van een penis, de rijpheid der 
seksueele stoffen, het ontbreken van organen om zich vast te houden, doen hem 
vermoeden , dat de wijfjes reeds vóór haar geboorte in het moederlichaam door de 
mannetjes worden bevrucht en dat dus bij Lecanium hesperidum geen parthenoge- 
nesis bestaat. Schrijver is geneigd deze verklaring ook tot andere gevallen van 
schijnbare parthenogenesis uit te breiden en gelooft dat er geen ware parthenogenesis 
beslaat ( Comptes Rendus (2) Iï , 1887). Het komt ons voor, dat b. v. bij de bijen, 
waar de mannetjes of darren goed ontwikkelde dieren zijn, welke uit onbevruchte 
eieren voorkomen, deze verklaring onmogelijk toepasselijk is en monier dus in zijn 
onderstelling- wel wat ver gaat. Men kan toch niet aannemen, dat de eieren der 
bijenkoningin , waaruit koninginnen of werkbijen voorkomen , door de darren worden 
bevrucht en dat de eieren, waaruit darren voorkomen, door een andere soort geheel 
hypothetische mannetjes in het lichaam der bijenkoningin aanwezig, zouden worden 
bevrucht. Hier houdt dus monier’s verklaring stellig geen steek. H. H. H. v. z. 
Melkklieren van de snaveldieren. — De zoogenaamde melkklieren der snavel- 
dieren scheiden, gelijk geoffroy st. hilaire reeds vermoedde, geen eigenlijk ge- 
zegde melk af. Het zijn gewijzigde zweetklieren , terwijl de melkklieren der overige 
zoogdieren vervormde lalkklieren zijn. De gemeenschappelijke stamouders der zoog- 
dieren brachten waarschijnlijk het vocht waarmee zij hun jongen voedden , voort uil 
een orgaan dat zoowel uit veranderde zweetklieren als vervormde lalkklieren be- 
stond. Bij [de typische zoogdieren kwamen de laatste tot bijna uitsluitende ontwik- 
keling, bij de snaveldieren de eerste. De typische zoogdieren stammen dus niet in 
rechte lijn van snaveldieren af, maar deze laatste vormen een zelfstandig ontwik- 
kelden zijtak, die echter in algemeene organisatie veel dichter bij den gemeenschappe- 
lijken stam staat dan de typische zoogdieren. (Humboldt , Juni 1887, blz. 271.) 
H. H. V. Z. 
