W ETEN SCH A PPE LI J K BIJBLAD. 
schudt men ze goed af, laat aan de zon het aanhangende vocht verdampen, en 
brengt ze dan op de gewone wijze tusschcn droogpapier. In den regel drogen zij 
hier zoo snel, dat het niet noodig is dit papier te ververschen. De meeste bloemen 
en bladeren behouden na deze behandeling hun natuurlijke kleur, sommige worden 
eerst ontkleurd, maar krijgen daarna de oorspronkelijke tint weer terug. Planten, 
die gewoonlijk bij het drogen zwart worden (bv. Melampyrum) blijven na deze 
behandeling groen (Gard. Chron. Vol. II. No. 51 p. 761). D. v. 
Een nieuwe groente. — Sedert eenige jaren is uit Japan in Frankrijk ingevoerd 
een plant, Stachys tuberifera , die, naar het schijnt, weldra een belangrijke plaats 
onder de moesplanten zal innemen. Hare vleezig verdikte uitloopers, die de grootte 
van kleine aardappels bereiken, doch smaller en als door een aantal ringen inge- 
snoerd zijn , worden sinls oude tijden in Japan onder den naam van Chori-Gi als 
voedsel gebruikt. De smaak komt, in gekookten toestand, min of meer met die van 
aardappels overeen. In Parijs worden deze rhizomen Crosnes du Japon genoemd en 
voor het gebruik gekookt, of in azijn ingemaakt; ook dienen zij veelvuldig bij de 
bereiding van sausen. 
De Stachys tuberifera is een lipbloemige plant, die met trosjes van roode bloemen 
bloeit, en op dezelfde wijze verbouwd wordt als de aardappelplant. Men kan hare 
rhizomen den geheelen winter versch hebben, als men ze slechts in den grond laat, 
of in zand bewaart ( La Nature 12 Nov. 1887, No. 754). d. v. 
Zuigwortels van Saprophyten. — Omtrent de wijze, waarop de gewassen, die 
tot de geslachten Melampyrum , Rhinanthus en Euphrasia (familie der Rhinantha- 
ceeën) behooren , het voedsel uit den grond opnemen , heeft van oudsher veel on- 
zekers geheerscht. Sommigen hielden ze voor parasieten, anderen voor saprophyten. 
Graaft men voorzichtig een Melampyrum pratense uit den grond, zoo ziet men 
aan de uiteinden en zijtakken der wortels talrijke kleine knolvormige organen. Hun 
aantal bedraagt soms 60 — 100 op een enkele plant. L. K.OCH heeft deze organen 
anatomisch onderzocht en bevonden, dat het zuigorganen zijn, die d&ar ontstaan, 
waar de wortels met gestorven plantendeelen (bv. doode worteltakjes , afval van 
bladeren, doode mosplantjes enz.) in aanraking komen. Zij groeien, zoo zij kunnen, 
rondom deze; is het voorwerp echter te groot, zoo zwellen zij tot een halfbolvormig 
lichaam aan , waarvan de platte zijde tegen het voorwerp aangedrukt is. Van uit het 
vlak van aanraking dringen dan talrijke cellen, als zuigharen , in het doode plantendeel, 
om daaruit het nog aanwezige voedsel te putten. Het is daarbij vooral om het eiwit- 
achtig voedsel te doen. Dit blijkt uit de ophooping van zulke stoffen in de zuigorganen, 
en was trouwens te verwachten, daar al de genoemde planten groene bladeren dragen. 
Blijkens deze onderzoekingen is dus de Melampyrum pratense een afvalplant. 
Daar zij bij ons in bosschen op heideachtigen grond zeer algemeen voorkomt, zal 
men zich, door eigen onderzoek, gemakkelijk van de juistheid der verkregen resul- 
taten kunnen overtuigen (Berichte d. Deutsch. Bot. Gesellsch, V 8 , p. 350), d. v. 
