24 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
wezig zijn, en dan bij langer gebruik nadeelig op de slijrahuid der darmen kunnen 
werken. Van meer belang is de vraag, of kleine hoeveelheden tin door opneming in 
den bloedsomloop schadelijk kunnen zijn. Het onderzoek van de urine van menschen 
en dieren, die tinhoudende conserven gebruikt hadden, bewees dat het tin ten minste 
gedeeltelijk geabsorbeerd en door de nieren uitgescheiden wordt. En proeven op dieren 
bewezen dal ook niet oplosbare linverbindingen zoowel na subcutane injectie als in 
het voedsel eene reeks van ziekelijke storingen en zelfs den dood kunnen veroorzaken. 
De verschijnselen dier vergiftiging zijn voornamelijk die van eene progressive paralyse 
van bet centraal-zenuwstelsel , bepaaldelijk van hel ruggemerg [Humboldt , Januari 
1888 S. 23). D. L. 
De gouden regen. — Het is bekend dal de Gouden Regen ( Cytisus laburnum ) 
vooral in de bast, de peulen, de bloemen en de zaden een hevig vergift bevat, dat 
met den tijd uit de groene deelen verdwijnt om zich in de zaden oplehoopen. Dat 
gift is een braakmiddel, dat zeer snel werkt als het waterig aftreksel er van onder 
de huid ingespoten wordt; in groote giften werkt het verlammend op de centraal- 
organen van het zenuwstelsel. Volgens cornevin kan men honden en katten, die 
braken kunnen, er niet mede dooden , — paarden en ezels, die niet braken, wel. 
Runderen braken ook wel niet, maar volgens cornevin bieden zij toch aan het 
vergift weerstand, waarschijnlijk omdat het bij die dieren snel door de urine wordt 
uitgescheiden. Decandolle heeft er echter kort geleden opmerkzaam op gemaakt, 
dat economen , die met de klassieken vertrouwd waren , wel eens hun vee met gouden 
regen vergiftigd hebben , door het op gezag der ouden daarmede te voederen. Zij 
wisten niet dat de Cytisus der ouden niet anders is dan Medicago arborea , eene 
geheel onschadelijke leguminose (. Humboldt , Januari 1888 S. 25). d. l. 
VERSCHEIDENHEDEN. 
De hoogte der wolken. — In den nacht van 15 op 16 Juni dezes jaars, om 
half één ongeveer, zag de heer w. kohlrausch nabij den horizon en eenigzins rechts 
onder de poolster een smalle, witte, lichtgevende streep. Haar licht was zoo sterk, 
dat het zelfs het maanlicht overtrof en een schaduw wierp. 
Beschouwde men de streep door een tooneelkijker dan zag men een fijne , on- 
regelmatige, streepvormige wolk. De horizon zelf was donker en tusschen deze en 
de wolk strekte zich eene helder roode streep uit. De lichtkracht nam langzamerhand 
af, terwijl de allerwaarschijnlijkst door de zon verlichte wolk zich oostwaarts uit- 
breidde. Berekent men hoe hoog deze wolk boven de aarde moet zijn verheven geweest 
om door de zon te worden beschenen, dan vindt men voor die hoogte 60 kilometers ; 
zij zweefde ongeveer boven Gotaburg in Zweden. 
Dat de verlichting van hoog gelegen wolken, omstreeks middernacht, alleen in 
de maand Juni voorkomt is daaraan toeteschrijven , dat dan alleen de zon op onze 
breedte daartoe nog niet te diep beneden den horizon staat. ( Wiedemann’s An- 
nalen , 31 pag. 1047). v. d. V. 
