WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
27 
/C 6 H 4 N(CH 3 ) 2 /C,H 4 N(CH,), 
C = N-H + H„S = CS + NH 3 ; 
\C 6 H 4 N(CH s ) 2 \C 6 H 4 N(CH 3 ) 2 
^-C s H 4 N(CH 3 ) 2 ^c,h 4 N(CH s ), 
C = N-H + CS 2 = CS + HSCN. 
\C 6 H 4 N(CH 3 ) 2 \C 6 H 4 N(CH 3 ) 2 
Graebe (E. /.XX, 3260), wiens mededeelingen vroeger in den Moniteur scientif. 
verschenen, brengt de verdiensten van kern en caro bij de synthese van tetramethyl- 
diamidobenzophenon (werking van Al 2 Cl 6 op een mengsel van COCl 2 en dimethylaniline) 
in herinnering. Zijn arbeid stemt met dien van eehrmann zeer goed overeen: hij 
beschrijft ook zouten van auramin met HJ en met HCNS. Ook spreekt hij nog van 
eene base leukauramin en zouten daarvan; natriumamalgama reduceert auramin in 
alkohol opgelost tot een lichaam, dat de groep bevat in plaats van 
de groep = N-H. d. v. c. 
Afscheiding van fluoor. — De December-aflevering van de Ann. chim. phys. 
[6], X1T, 472 — 537, bevat een uitvoerig opstel van H. moissan over de afschei- 
ding van fluoor. die den 26’ tl ‘ n Juni 1886 voor het eerst gelukte. Omdat vóór en 
spoedig na deze belangrijke waarneming in het Wetensch. Bijblad de aandacht op 
den arbeid van moissan gevestigd is, wordt hier alleen de inhoud van het zaakrijke 
opstel genoemd. Het bevat een geschiedkundig overzicht, een hoofdstuk over de werking 
van induktievonken op Si Fl 4 , PF1 3 , PF1 S , BF1 3 en AsF1 3 , een hoofdstuk over de 
werking van roodgloeiend platina op PF1 3 , PF1 5 en Si Fl 4 , een hoofdstuk over de 
elektrolyse van AsF1 3 , waarin de schr. mededeelt, hoe hij ook hier het gewenschte 
doel zeer nabij kwam, en ten slotte de afscheiding van fluoor door elektrolyse van 
watervrij hydrofluoride (vermengd met hydrokaliumfluoride). 
Eene eigenschap van fluoor, die hier vroeger niet werd genoemd, waaraan door moissan 
een groot gewicht wordt toegekend en waarin hij de reden zoekt, waarom zoo menig 
onderzoeker vroeger niet slaagde, is deze, dat het zoo gemakkelijk additie-produk- 
ten vormt. d. v. c. 
Sulphonketonen. — Van de eigenschappen van eenige sulphonketonen, dus van 
leden van eene tot nog toe weinig bekende groep van verbindingen, geven robert 
en wilhelm otto verslag. ( Journ . prakt. Chem. Neue Folge XXXVI, 401). Mono- 
phenylsulphonaceton werd bereid uit monochloordimethylketon en het natriumzout 
van benzolsulphinzuur; diphenylsulphonaceton werd 4 verkregen uit monophenylsulphon- 
broomaceton en hetzelfde natriumzout ; voor de bereiding van de overeenkomstige 
paratolylverbindingen diende het natriumzout van paratoluolsulphinzuur. 
Deze sulphonketonen gedragen zich in de meeste gevallen als gewone ketonen, 
zooals reeds vooraf verwacht werd. Met natriumbisulphiet , hydroxylamin , phenyl- 
hydrazine, thiophenol en ammonia vormen zij verbindingen; met cyaanwaterstof 
