30 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
lantischen oceaan leefl. De kop en een deel van het pereion zijn verbazend ontwikkeld 
cn vormen een glasachtig doorschijnende klok, welke met een vloeistof gevuld is. 
Onder aan die klok hangen de slanke pooten , de bronchiaalaanhangsels, de ei eren - 
dragende lamellen en de korte staart naar beneden, evenals de filamenten der 
Medusa’s. Daardoor gelijkt het geheele dier, op den eersten blik, op een kleine 
Medata. Deze mimikrie wordt verklaard door de levenswijze der Hyperiden, die 
gedeeltelijk als woekerdier bij de Medusa’s leven, gedeeltelijk deze leegeten om de 
ledige klok als woonplaats te gebruiken. (Bd. XIII, der Nova Acta Soc. Sc. Upsal ). 
H. H. v. z. 
Katten met overtallige teenen. — De heer ed. b. poulton fokt nu reeds in de 
zevende generatie katten met abnormaal talrijke teenen aan voor- en achterpooten ; 
de anomalie erft met de grootste zekerheid over, hoewel de vrouwelijke katten vol- 
strekt niet stelselmatig onder toezicht staan en daarom steeds met normale katers 
kruisen. Wegens het groote belang, welke een zorgvuldig voortgezette waarneming 
van deze abnormale kattenfamilie voor de leer der erfelijkheid heeft, zal de heer 
poulton nu eenige paren dezer dieren op een der onbewoonde eilandjes (Desertos) 
bij Madera aan land laten zetten om ze zich daar, waar elke vermenging met nor- 
male katten is uitgesloten , verder te laten ontwikkelen. Reeds over weinige jaren zal 
men dan kunnen zien , of de polydaktylie zich erfelijk blijft voortplanten en of deze 
anomalie zich wellicht nog verder ontwikkelt (Humboldt , Nov. 1887). 
PHYSIOLOGIE. 
De beteekenis der otolithen. — Bij vele ongewervelden (Mollusken, Crus- 
taceen) zijn op verschillende plaatsen van het lichaam blaasjes aanwezig, die den 
naam dragen van otocysten. Zulk een otocyst bevat vocht en een of meer concre- 
menten van koolzure kalk, otolithen genaamd, terwijl altijd zenuwen zich in den 
wand van den otocyst verspreiden en in verbinding staan met epitheelcellen die de 
binnenvlakte van dien wand bekleeden. Doorgaans bezitten die cellen haarvormige 
uitsteeksels die in het lumen van den otocyst uitsteken. Tot nu toe beschouwde men 
algemeen die otocysten als gehoororganen , en stelde zich voor dat de otolithen , door 
de geluidstrillingen in beweging gebracht, die trillingen zouden overbrengen op de 
haartjes der neuroepitheelcellen. Tegen deze opvatting zijn echter in den laatsten 
tijd gewichtige bezwaren gerezen. 
yves delage ( Comptes rendus 1886 , 728) heeft bij verschillende dieren (Octopus, 
Mysis, Palaemon) de otocysten weggenomen-, en bevonden dat zulke dieren (die 
overigens normaal zijn) aanmerkelijke stoornissen in hunne bewegingen vertoonen. Zij 
hebben het vermogen verloren om hunne bewegingen behoorlijk te beheerschen , 
kunnen niet meer rechtuit zwemmen, maar draaien om hun lengteas of buitelen 
