34 
WETENSCHAPPELIJK -BIJBLAD. 
duren, indien de vlam zelve niet daartoe aanleiding had gegeven door hare onop- 
houdelijk veranderende, grillige vervormingen. Zij werd als 5 1 ware plat gedrukt tot 
ver over den rand des branders in vlammentongen, wier aantal en vorm onophoudelijk 
veranderden. Als zij voor een oogenblik een eenigermate standvastigen vorm scheen 
te hebben aangenomen, dan was de geringste beweging in hare nabijheid voldoende 
om dien plotseling geheel te veranderen. Voor hem die in dit alles hel beeld zag 
van de verbazend complexe bewegingen der lucht in de buis, was dit schouwspel 
zeker hoogst belangrijk. 
Later is gebleken dat men dergelijke verschijnselen verkrijgen kan van eene ge- 
wone inrichting voor de chemische harmonika, door de uitstroomingsopening van het 
gas te verwijden tot een of twee millimeters middellijn, zoodat het gas daaruit 
met zeer geringe snelheid ontsnapt. LN. 
Temperatuur van waterdruppels in den zoogenaamden spheroïdaaltoestand. 
Deze heeft gossart (Comptes rendus C1V, p. 1270) op nieuw zorgvuldig nagegaan 
onder een glazen klok, waarin de lucht naar willekeur kon worden verdund. In 
’t algemeen heeft hij gevonden dat beneden 33° C. de temperatuur van een water- 
druppel hooger is dan die, welke met haar kookpunt onder de spankracht der 
lucht in de klok overeenkomt. Tusschen 33° en 50° komen beide temperaturen vrij 
wel overeen en tusschen 50° en 90° is de eerstgenoemde temperatuur merkbaar 
lager dan de tweede. 
Bij een drukking van 0,5 mM. ging een waterdruppel van omstreeks 2 cM 3 . 
spoedig geheel in ijs over en bleef zoo gedurende 15 minuten. ln. 
Verhouding tusschen de soortelijke warmten der gassen bij standvastig 
volume en bij standvastigen druk. — Uit theoretische beschouwingen, waarin 
wij hem hier niet kunnen volgen , leidt ch. v. burton ( Philosophical magazine 
(5) XXIV, p. 166) af, dat die verhouding voor alle volmaakte gassen dezelfde en 
wel juist gelijk 5 / 3 moet zijn. LN. 
De verandering van het magnetisme, bij verhooging van temperatuur. 
De heer P. ledeboer heeft omtrent de veranderingen, die bij temporal uurs-ver- 
hooging een aan sterke magnetische invloeden blootgestelde week-ijzeren staaf onder- 
ging, proeven gedaan waardoor hij tot de volgende uitkomsten werd geleid. 
Hij bevond , dat bij temperaturen beneden de 680° het ijzer nagenoeg dezelfde 
magnetische eigenschappen behoudt als bij de gewone temperatuur. Maar van daar 
af is de verandering plotseling, zoodat bij 750° de magnetische eigenschappen bijna 
geheel en bij 770° geheel zijn verdwenen. 
Deze plotselinge verandering heeft dus plaats tusschen grenzen, die nog geen 
100° van elkander liggen. Maar zoodra het ijzer verkoelt, keeren zijne magnetische 
eigenschappen onveranderd terug. ( Acad . des Sciences de Paris. Séance du 16 Janvier.) 
v. d. v, 
