WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
47 
Met alkohol uitgetrokken organen lichten niet meer. Worden deze organen na de 
alkoholwerking met water geëxtraheerd , en dan het waterig extract met het alkohol- 
extract vermengd , dan begint dit mengsel weer te lichten. 
Uit deze en dergelijke feiten concludeert dubois, dat het lichten veroorzaakt wordt 
door de werking van twee stoffen op elkander. De eene (in water, alkohol, aether 
en benzine oplosbaar en kristallijn) noemt hij luciferine; de andere (waarschijnlijk 
een oplosbaar ferment) luciferase. ( Comptes rendus. CV. 690). 
Krukenberg heeft ook de phosphorescentie bij Pennatuliden en Noctiluken onder- 
zocht. Terwijl panceri, die in 1871 aan Pennatuliden experimenteerde, het lichten 
bij deze dieren (evenals bij insekten) voor afhankelijk houdt van het zenuwstelsel, is 
krukenberg dit niet met hem eens. Hij vindt de medewerking van het zenuw- 
systeem bij het lichten niet aannemelijk, eensdeels omdat de voortplanting van den 
prikkel tot lichten zeer spoedig door uitputting verloren gaat, anderdeels omdat die 
voortplanting zoo langzaam geschiedt (1 Meter in 20 seconden). Eerder zou men 
volgens K. kunnen denken aan een werkine analoog met de voortgeleiding van 
turgescentieverschijnselen bij sommige planten (Mimosa). 
K. onderzocht ook den invloed van verschillende alkaloiden en andere stoffen op 
het lichten. Chloroform, strychnine, gedestilleerd water prikkelden de Pennatuliden 
lot lichten en onderhielden dit langen tijd ; chinine en morphine deden na geringe 
aanvankelijke prikkeling het lichten verloren gaan ; azijnzuur , nicotine, curare blusch ten 
het licht uit zonder voorafgaande prikkeling. Ook bij den lichtenden zwam (Agaricus 
olearius) werkten chloroform en gedestilleerd water sterk prikkelend , strychnine 
zwakker. Bij verwarming tot 40° houdt het lichten op. 
De Noctiluken vond K. zeer gevoelig zoowel voor chemische als voor mechanische 
prikkels. ( Physïol . Studiën. Abth. IV. 78). d. h. 
De invloed van het licht op de dierlijke stofwisseling. — Reeds verschillende 
onderzoekingen zijn in vroeger en later tijd over deze vraag gedaan door moleschott , 
Platen en anderen, waarbij dit overeenstemmend resultaat werd verkregen, dat de 
aan de proef onderworpen dieren in het licht meer zuurstof opnamen en meer kool- 
zuur afgaven dan in donker. Daaruit bleek dus de bevordering der stofwisseling 
door licht. Minder duidelijk bleek echter, hoe men zich die bevordering had voor 
te stellen, met name welken invloed de bewegingen der dieren hierbij hadden. 
Loeb heeft nu om dit na te gaan dergelijke proeven herhaald op dieren die zich 
niet bewegen, nl. op poppen van vlinders en wel van Sphinx Ligustri en Euphorbiae 
en Papïlio Machaon. Hierbij had nu het licht niet den minsten invloed op de op- 
neming van zuurstof en de afscheiding van koolzuur. De bevordering der dierlijke 
stofwisseling door licht is dus niet op te vatten als een lokale chemische werking 
van het licht op de weefsels, maar als een reflectorische werking, waarbij het 
centraalzenuwsysteem en het spierstelsel moeten medewerken. (Pflüger’s Archiv. 
XL1I. 393). D. H, 
