WETENSCHAPPELIJK BIJ BLAD. 
61 
baeyer, dat bij de assimilatie van koolzuur in de eerste plaats formaldehyde zou 
ontstaan, dat dan door polymerisatie in koolhydraten veranderd werd ( Ber . d. d. 
bot. Ges., VI, blz. 116). d. v. 
DIERKUNDE. 
Walvisschen in de arktische zeeën. — Ofschoon de walvischvangst in de zeeën 
van Groenland en Straat Davis in 1887 slecht is uitgevallen, moet men daaruit niet 
besluiten dat de walvisch daar gebeel of nagenoeg uitgeroeid js. Volgens eene rnede- 
deeling door den heer sottthwell zag kapitein GRAY er veertien van bij Groenland, 
en kapitein adams zeventien in Straat Davis. Doch ten gevolge van het aanhoudend 
jachtmaken op walvisschen, zijn deze nu »eenvoudig ongenaakbaar.” {Nature, 5 April 
1888 p. 543). D. L. 
PHYSIOLOGIE. 
De physiologische werking van den magneet. — Onder de talrijke wonder- 
bare verhalen, die met betrekking lot de behandeling van zenuwziekten, tegenwoor- 
dig vooral van Frankrijk uit, hunne rondte doen door geneeskundige en andere 
tijdschriften, behooren ook de magneetkuren. Daarbij, heet het, worden allerlei 
ziektetoestanden van nerveusen aard, verlammingen, krampen, gevoelloosheid ge- 
nezen door aanraking of bestrijking met een magneet. Zelfs is dikwijls onmiddellijke 
aanraking niet eens noodig en werkt de magneet reeds op een afstand. 
Hebben wij hier te doen met specifieke werkingen van den magneet op het zenuw- 
systeem ? 
Dat valt nog zeer te betwijfelen. Vele dier berichten geven gereedelijk vat aan 
kritiek, bij velen wordt strenge experirnenteele controle gemist. En het valt dan ook 
niet te verwonderen dat niet weinige deskundigen de wetenschappelijke waarde dier 
berichten gering achten en den tijd dat de magneet den arts als bruikbaar genees- 
middel zal ten dienste staan nog niet gekomen achten. 
De physioloog hermann te Königsberg heeft de vraag: heeft de magneet directe 
physiologische werkingen? experimenteel aangevat en is bij zijne proeven waarvan 
hij in Pjlügers Archiv für Physiologie, XLII , 217, verslag geeft, tot volslagen 
negatieve resultaten gekomen. Reeds vroeger hebben zich verschillende onderzoekers 
met die vraag bezig gehouden. Sommigen vonden volstrekt geen werking, zooals 
b. v. dutrochet, die reeds in 1846 aantoonde dat de protoplasma-beweging in de 
Chara-cellen door een sterken electromagneet in het minst niet gewijzigd werd. En 
waar anderen wel eenige werking meenden te zien , bleek het later dat bij hunne 
proeven fouten waren ingeslopen , die het resultaat onbetrouwbaar maakten. 
Hermann werkte met een sterken electromagneet. Tusschen de polen van dezen 
werden spieren en zenuwen gebracht en de levensverschijnselen die zij vertoonden 
(prikkelbaarheid, vorm en duur van contractie, enz.) nauwkeurig nagegaan. Op 
