WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
75 
invloed van het medium op de erfelijke eigenschappen van het virus, die zeer lang 
moet gewerkt hebben, gedurende reeksen van generatiën , om constante veranderingen 
te voorschijn te roepen. Het virus bij honden heeft zeker door de herhaalde over- 
planting gedurende duizende jaren een groote stabiliteit verkregen; — daarentegen 
acht hij het niet geoorloofd eenig intrinsiek verschil tusschen het virus van variole 
en van koepokken aan te nemen op grond , dat een of twee keer herhaalde inentin- 
gen, uitgaande van menschelijk virus, geen koepokken verwekken bij koeien, omdat 
men niet kan beoordeelen hoeveel herhaalde inentingen bij koeien er wel zouden 
noodig zijn om hier een zekere mate van standvastigheid te bereiken (Ann. d. 
VInst. Pasteur. 1888 n° 3). h. p. w. 
Chemotaxis bij bacteriën. — Op dezelfde wijze, die bij een vroeger onderzoek 
dienst deed om den invloed van opgeloste stoffen op de bewegingen van spermato- 
zoën aan te toonen, heeft pfeffer nu bewezen, dat die invloed ook bij bacteriën 
bestaat. Kleine, aan één kant dicht gesmolten capillaire buisjes werden met verschil- 
lende oplossingen gevuld en in druppels water, waarin bacteriën verdeeld waren, 
onder het mikroskoop waargenomen. Bij de meeste onderzochte stoffen uitte zich een 
aantrekkende werking beneden een bepaalde concentratie door een ophooping van 
bacteriën voor of in de opening van het buisje; boven een zekere concentratie gaat 
deze aantrekking in afstooling over. Tengevolge dezer zelfde werking hoopen zich 
in water bacteriën ook op rondom doode dieren en dergelijke voorwerpen. Een 
afstooting, een zich verwijderen der organismen dus, wordt bewerkt door alcohol 
en door zure of alkalische vloeistoffen. Glycerine is bij alle concentratiën , die onder- 
zocht werden (tot 17 pet. toe) en op alle onderzochte organismen werkeloos ( Unters. 
a. d. Bot. Inst. Tübingen, Bd. II blz. 582). h. p. w. 
GEZONDHEIDSLEER. 
Dolheid der herbivoren. — De heer galtier had bevonden en medegedeeld 
dat de injectie van het lyssagift in het onderhuidsche bindweefsel bij plantenetende 
dieren (runderen, schapen enz.) steeds bij dezen dolheid ten gevolge heeft, maar dat 
de injectie in de aderen geen zoodanig gevolg heeft. — In een schrijven, door 
chauveau aan de Académie des Sciences medegedeeld, beweert thans galtier, 
dat, wanneer men een dier door injectie in het bindweefsel vergiftigt en daarna 
het gift binnen de aderen voert, er bij dat dier geen dolheid ontstaat. Het gebeurt 
niet zelden dat een dolle hond eene gansche kudde runderen of schapen bijt, en 
deze worden dan bijna allen dol. Men zou dan den hond moeten dooden, zijn ver- 
lengd merg fijn wrijven om het vloeibaar te maken en daarvan in de aderen der 
gebeten dieren inspuiten. Allen zouden dan behotden blijven, en dit zou herinneren 
