WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
91 
heid kan geaeht worden niel meer onder den invloed van het lyssogift te slaan. 
Kort geleden werd een verdachte hond , bij een veearts in observatie geplaatst , eerst 
na verloop van zes maanden dol. 
Men heeft pasteur meermalen gevraagd om eene opgave van de allereerste tee- 
kenen van dolheid bij honden en katten, doch hij heeft steeds geantwoord dal het 
onmogelijk is die met bepaalde zekerheid op te geven. Zelfs alleszins bevoegde per- 
sonen vergissen zich daarin bij het doen van autopsiën. Zoo werd eenige maanden 
geleden een hond , die een kind gebeten had , gedood en daarna geschouwd door 
een veearts, die evenwel geene aanduiding van dolheid ontdekte. Intusschen bleek 
die hond toch dol te zijn geweest, want drie andere honden, die hij gebeten had, 
stierven kort daarna aan rabiés ( Revue Scientifique , 7 Juillet 1888, pag. 30). Het 
is dus niet te verwonderen, en het mag hem niet ten kwade worden geduid, wan- 
neer een veearts, met het onderzoek van een hemdenlijk belast, aarzelt eene stellige 
opinie uit te spreken. Het komt mij voor dat het zekerste middel om te beslissen 
of een gedoode hond al of niet dol is geweest, vooralsnog is het inenten uit dien 
hond op daartoe geschikte dieren volgens de methode van pasteur. d. l. 
Zeeziekte. — Op bladz. 32 van dit Bijblad werd de gunstige uitslag vermeld van 
de proefnemingen, door den heer E. ossian-bonnet genomen met antipyrine legen 
zeeziekte. Thans bericht de heer baudouin in Le progrès médical , dat de proefne- 
mingen met dat middel, waaraan de leden der Association fran«jaise pour 1’avancement 
des Sciences, die hel congres te Oran gingen bezoeken, zich op de zeereis daarheen 
wel hebben willen onderwerpen , allertreurigst zijn uitgevallen , en dat zelfs de toediening 
van antipyrine bij sommigen, — die op de terugreis zonder antipyrine volkomen 
vrij van de ziekte bleven, — bij de heenreis braken en maagpijn bleek op te wekken 
in plaats van die te beteugelen. ( Revue Scientifique 30 Juin 1888, pag. 813). 
B. L. 
VERSCHEIDENHEDEN. 
Het aantoonen van chloroform-vergiftiging. — Te St. Louis in Amerika is on- 
langs een gerechlelijk-schei kundig onderzoek verricht, dat merkwaardige resultaten 
heeft opgeleverd. Bij een geval van vermoedelijken moord door chloroform werd het 
lijk twaalf dagen na den dood op die stof onderzocht. Men koos voor dal onderzoek 
de longen en vond daarin ontwijfelbare sporen van chloroform. Bij de groote vluch- 
tigheid van die stof mocht dat resultaat bevreemdend heeten. In ieder geval was 
het noodzakelijk, door opzettelijke proefnemingen de mogelijkheid in het licht te 
stellen, dat chloroform zoo lang na den dood met zekerheid kon worden aangetoond. 
Daarom werden honden met chloroform gedood en na korteren of langoren tijd de 
longen op chloroform onderzocht. Het bleek dat zelfs vier weken na den dood di 
onderzoek nog positief resultaat gaf. En dat hierbij geen mogclijke rottingsproductcn 
