WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
95 
Deze methode, zegt H., heeft het voordeel dat men de zoogenaamde waterwaarde 
van den calorimeter niet behoeft te kennen en — althans als men de voorzorg heeft 
gebruikt om de verhitte stof en het koude water tegelijk in den calorimeter te 
brengen, zoodat de temperatuur daarin weinig varieert — ook geen correctie aan 
te brengen voor het warmteverlies gedurende de proefneming. Zij is daardoor in 
vele gevallen te verkiezen boven de gewone, vooral tot het bepalen der soortehjke 
warmte van slechte warmteleiders. ln. 
SCHEIKUNDE. 
Nog eens de dampdichtheid van aluminiumchloride. — Op grond van nieuwe 
bepalingen houden c. eriedel en J. m. craets ( Compt . rend CVI 1764—1770) 
vast aan het molekulair gewicht, dat verbonden is aan het teeken A1 2 C1 6 . Tusschen 
318° (35° boven het kookpunt) en 440° stemt de dampdichtheid hiermede overeen. 
Zij werkten volgens de methode van dumas, terwijl nilson en petteeson, die 
boven eene temperatuur van 440° werkten, hunne bepalingen deden met een toestel 
volgens v. Meijer Dat zij lagere waarden vonden, moet waarschijnlijk worden toe- 
geschreven aan de omstandigheden , waaronder de proeven genomen werden. 
Dampdichtheid van ferrichloride. — Tegenover het teeken FcC 1 3 voor eene 
molekule ferrichloride, hetwelk v. meijer en grünewald afleidden uit bepalingen 
tusschen 440° en 1300° ( Ber . deutsch. chem. Ges. XXI, 687), houden c. eriedel 
en J. M. craets (Compt. rend CVII, 301) het teeken Fe 2 Cl 6 staande. Meijer be- 
gon zijne bepalingen bij 448°; de fransche scheikundigen vonden de dampdichtheid 
constant tusschen 321° en 442°. 
Molekulairgewicht van zwavel. — Nieuwe bepalingen van de dampdichtheid 
van aluminium-, ferri- en stannochloride hebben twijfel gewekt aangaande de grootte 
der molekulen van deze verbindingen. H. biltz vond hierin aanleiding op nieuw 
de dampdichtheid van zwavel bij verschillende temperaturen te onderzoeken. (Ber. 
der deutsch. chem. Ges. XXI 2013). 
Eerst werden met een toestel van v. meijer, die met zuivere stikstof gevuld 
was, bepalingen gedaan bij eene temperatuur van 518° (het kookpunt van phosphor- 
pentasulphide). De dampdichtheid wisselde af tusschen 7.1 en 4.5. Bepalingen bij 
het kookpunt van stannochloride (606°) stemden vrij wel overeen en leverden de 
gemiddelde waarde 3.6 op. Daarop werden bij dezelfde temperaturen bepalingen 
volgens de methode van dumas gedaan; de gemiddelde waarde 7, die bij 518° 
verkregen werd, verschilde weinig van de door eumas gevonden dampdichtheid; 
bij 606° stemden de uitkomsten ook goed overeen en was de gemiddelde waarde 4.7. 
Van waar de groote afwijkingen tusschen de uitkomsten bij de eerste der vier 
reeksen van proeven? De oorzaak lag waarschijnlijk in de aanwezigheid der stikstof- 
molekulen, die de dampdichtheid kleiner maakten. Eene reeks van proeven, waarbij 
