WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
97 
cellen zelve niet met den grond in aanraking kunnen komen , en is, volgens frank , 
belast met het opzuigen van water en voedende stoften uil den bodem ten behoeve 
der wortels. In humusarmen grond ontbreekt dit hulsel in den regel, in humusrijken 
schijnt het overal en in alle jaargetijden aanwezig te zijn. Frank meent, dat het 
voornamelijk belast is met de assimilatie der stikstof houdende bestanddeelen van den 
humus, en met het overvoeren van deze in de wortels (Ber. d.d. bot. Ges. 1888 
VI blz. 248). i). v. 
Behandeling der aardappelziekte. — Sedert de ervaring geleerd heeft, dat de 
behandeling van de Peronospora - ziekte der wijngaarden met koperpraeparaten de 
meest gunstige gevolgen oplevert, heeft men herhaaldelijk getracht, overeenkomstige 
ziekten van andere cultuurplanten op gelijke wijze te bestrijden. De Tomaten be- 
lmoren tot hetzelfde geslacht als de aardappels en worden door denzelfden parasiet 
geteisterd, die de bekende aardappelziekte veroorzaakt. Bij eerstgenoemden wordt 
de besproeiing met »bouillie bordelaise” regelmatig met goed gevolg bekroond, en 
het ligt dus voor de hand, dal ook de ziekte der aardappels op deze wijze beteugeld 
kan worden. 
Talrijke proeven bebben dit vermoeden meer of minder bevestigd. Daar zij echter 
nooit met de noodige nauwkeurigheid genomen werden, heeft prillieux op 
het terrein van het agronomisch Instituut te Joinville-le-Pont eene proef ge- 
nomen, waarbij een zeker aantal aardappelstruiken , op den eersten dag waarop de 
zwarte vlekken op de bladeren verschenen , besproeid werden , terwijl een ongeveer 
gelijk aantal planten onbehandeld gelaten werden. De gebruikte »bouillie bordelaise” 
bevatte op 100 deden water 6 deden kopersulfaat en 6 deelen kalk. Hel vocht 
werd in een fijnen nevel zóó over de bladeren verspreid , dat deze overal bevoch- 
tigd werden. Na elf dagen werden de aardappelen geoogst, die der behandelde 
planten waren alle gezond gebleven, terwijl van die der controleplanten er onge- 
veer óén derde ziek waren geworden. 
Men ziet dus, dat door deze behandeling, als zij in tijds, en met de noodige 
zorg toegepast wordt, eene oogst, die anders sterk lijden zou, geheel bewaard kan 
worden ( Comptes rendus T CVI1 N°. 8, p. 447). n. v. 
DIERKUNDE. 
Hoe slakken langs de oppervlakte van water glijden. — Zoetwaterslakken 
bewegen zich dikwijls met het lichaam naar beneden langs de oppervlakte van het 
water, alsof de lucht weerstand bood aan de golvend voortgaande beweging van 
haren voet. Die zonderlinge wijze van voortbeweging is door victob willem op 
de volgende wijze verklaard. Fmn Limnaeus vindt, om omgekeerd aan de opper- 
vlakte des waters voort te glijden, eerst een steunpunt aan het huidje dat het water 
der sloten en plassen overdekt; daarna schrijdt hij voort aan de ondervlak te van 
eene slijmlaag, welke zijn voet afscheidt naarmate hij vooruitgaat. Het dier laat 
