DE ELODA VAN KEAKATAU. 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Voor omstreeks twee jaren heeft Professor A. Ernst te Ztirich 
een bezoek aan den vulkaan van Krakatau gebracht en daarna een 
verslag van zijne bevindingen op plantkundig gebied in de Viertel- 
jahrsschrift der naturf. Gesellschaft te Zürich (Bd. III 1907 Heft 3) 
in het licht gegeven. Daar dit bezoek eerst het derde is, dat door 
een botanicus na de uitbarsting van 1883 aldaar gebracht werd, zal 
het voor de lezers van het Album zeker niet zonder belang zijn, 
kennis te nemen van Ernst’s bevindingen. 
Op Krakatau toch werd door de bekende uitbarsting alle leven 
volkomen vernietigd. De vulkaan vormt een eiland in de straat van 
Sunda, tusschen Java en Sumatra, dat zich slechts weinig boven de 
zee verheft. De top was slechts 832 meter hoog, terwijl de ringvor- 
mige kraterwand, de Danan, over het algemeen niet hooger was dan 
400 meter. Van het strand af tot aan den rand van den schijnbaar 
uitgebluschten krater was het geheele eiland met een dicht woud 
bedekt, dat slechts zelden door menschen betreden werd, daar het 
eiland onbewoond was. Dit bosch is volkomen vernietigd, levend 
verbrand zou men kunnen zeggen, en wel door de gloeiende asch 
waarmede het geheele eiland, in een laag van omstreeks een meter 
dikte, werd bedekt. Behalve asch, stortte de vulkaan ook puimsteen 
in ongelooflijke hoeveelheden uit, en nog thans, na bijna 25 jaren, 
drijft deze in dikke lagen op zee, langs de kusten en in de inhammen 
van het eiland. 
Het feit dat alle vegetatie gedood was, en dat, wat misschien van 
1 
