LOODWIT 
DOOR 
Dr. R. N. DE HAAS. 
Lood behoort tot de langst bekende metalen en wordt bij de oud- 
grieksche schrijvers reeds vermeld onder den naam molibos of ook 
moluhdos. Het was, wellicht om zijn duurzaamheid, gewijd aan 
Saturnus den god van den tijd en wegens de gemakkelijkheid van 
de bewerking van het zachte en licht smeltbare metaal werd het 
voor vele doeleinden gebruikt. 
Een der voornaamste ertsen, waaruit het lood werd afgescheiden, 
was loodcarbonaat of wit looderts, bij de Romeinen cerussa en bij 
de hedendaagsche mineralogen cerussiet geheeten. Reeds in de oud- 
heid werd het als blanketsel, dus als verf gebruikt. In het alche- 
mistisch tijdvak onderscheidde men behalve cerussa ook cerwssa ci^nrm, 
citroenkleurige cerussa, d.w.z. loodoxyde dat bij verhitting van het 
carbonaat als een gele massa achterblijft. Behalve in het cerussiet 
is het woord cerussa, dat misschien is afgeleid van cera, was, van 
wege de kleur van het mineraal, nog bewaard gebleven in het 
Fransch, waarin céruse naast blanc de Clichy of blanc de céruse en 
in het Engelsch, waarin ceruse naast white-lead voorkomt, terwijl 
in het Nederlandsch van vóór een paar eeuwen ceruyse wordt ge- 
vonden, ongeveer synoniem met blanketsel. 
Maar céruse of blanc de Clichy is ons tegenwoordig loodwit, een 
kunstproduct, en niet meer het fijn gemalen mineraal ; het is niet 
het normale (Pb CO3) maar een basisch carbonaat. Door samen- 
voeging van de koude oplossingen van loodnitraat en ammoni- 
umcarbonaat ontstaat het normale zout, doch met natrium- of kali- 
