10 
LOODWIT. 
iimcarbonaat wordt in de warmte een meer of minder basisch zout 
geprecipiteerd, des te meer basisch naarmate de temperatuur hooger 
is. Van deze zouten x Pb CO3 -f- Y Pb (OH)^ is het belangrijkste 
dat, waarvoor x = 2 en y = 1 is en dat onder den naam carhonas 
plumbicus of cerussa in onze farmakopee voorkomt. Zijn samenstel- 
ling kan ook worden voorgesteld door het symbool 
HO — Pb — CO3 — Pb — CO3 — Pb — OH. 
De bereiding of liever de bereidingen van dit zout worden in alle 
chemische leer- of handboeken beschreven: de Hollandsche, de naar 
anciënniteit het eerst te noemen methode, verder de Fransche, de 
Engelsche, de Duitsch-Oostenrijksche methoden zijn in den laatsten 
tijd nog met één vermeerderd, nl. de elektrolytische. Volgens het in 
Duitschland aangewende proces van Luckow wordt een galvanische 
stroom geleid door een opgelost mengsel van natriumcarbonaat en 
natriumchloride, of om meer dagelijksche namen te gebruiken, -van 
soda en keukenzout. Aan de looden anode wordt loodchloraat ge- 
vormd, dat met natriumcarbonaat loodwit oplevert. Volgens het pro- 
ces van Tupner Battome neemt men een oplossing van natrium- 
nitraat en ammoniumnitraat in water. Deze oplossing wordt met 
koolzuur verzadigd en hierin plaatst men looden elektroden. Het 
elektrolytisch bereide loodwit is zuiver en heeft volgens sommigen 
een groot dekvermogen. 
Loodwit is een amorf, wit, zwaar, reuk- en smaakloos poeder, 
waarvan het soortelijk gewicht varieert met de bereidingswijze en 
ongeveer 6 bedraagt. Bij verhitting tot 155^ verliest het water, bij 
gloeiing ook kooldioxyde, zoodat ten slotte een rood, na afkoeling 
geel oxyde achterblijft, waarvan het gewicht volgens onze farma- 
kopee 85 pCt. van het loodwit moet bedragen. Loodwit is oplosbaar 
in verdund salpeterzuur of azijnzuur, ook in geconcentreerde natron- 
of kaliloog. Met zwavelwaterstof of met zwavelammonium wordt het 
zwart door de vorming van zwavellood PbS. Hoe meer basisch het 
loodwit is, d w.z. hoe meer OH-groepen aanwezig zijn tegenover de 
zuurresten CO 3, des te meer dekkracht heeft het loodwit. Het dek- 
vermogen of de dekkracht van een verfstof is des te grooter, naar- 
mate er minder noodig is om, met lijnolie vermengd, het onderlig- 
gende, bijv. de vlammen van ongeverfd hout, zwarte letters, enz. 
onzichtbaar te maken. Dit is een van de redenen, dat loodwit dikwijls 
in grondverf wordt gebruikt. 
Analytisch gesproken bevat loodwit gewoonlijk 84 — 87 pCt. lood- 
oxyde, 11 — 15 pCt. koolzuuranhydried en ca. 2 pCt. water. Boven- 
staande formule geeft bij berekening (met gebruikmaking van de 
