LOODWIT. 
13 
Wordt het loodwit droog verkregen, zooals vroeger bij de Hol- 
landsche methode door het af te kloppen van het onaangetaste lood, 
en wordt er geen enkele maatregel genomen tegen het inademen 
van de stof, dan is het sterftecijfer enorm. Tegenwoordig wordt het 
vochtig gemaakt of direct met olie vermengd en dan is er natuurlijk 
minder gevaar. Een tweede kategorie van werklieden, de huisschil- 
ders (waarvan er in Frankrijk 70,000 geteld worden), krijgt het vergift 
langs drie wegen in het lichaam: T^ door inademing van de stof bij 
het puimen d.i. met puimsteen schuren van hout dat met grondverf 
of plamuur is bedekt, of bij het afkrabben van oude verf; 2® door 
de huid, welke lood resorbeert, bij het werken met stopverf, een 
mengsel van loodwit, krijtwit en lijnolie, dat de schilder in de lin- 
kerhand houdt en kneedt, terwijl hij met de rechter stopt ; 3'^ door het 
inslikken van verf. Wat dit laatste aangaat, zonder twijfel zou de 
schilder voorzichtiger kunnen zijn en zorgen zijn lippen en knevel 
niet te bemorsen; ook zou hij het rooken en pruimen althans onder 
het werk kunnen laten, en met de grootste zorg handen en nagels 
kunnen reinigen alvorens zijn maaltijd of zijn boterham te gebruiken 
en dit nooit of te nimmer in de werkplaats doen. Maar alle gevaar 
gewent, een onwetende gelooft er zelfs niet aan, de meesten hebben 
in het schaftuur geen tijd. En de knecht is er het minst aan toe. 
Terwijl de baas zijn verfstof kan kiezen, moet de ander er den ge- 
heelen dag mee omgaan. De aangetaste wordt bleek, zijn tandvleesch 
s tegen de tanden begrensd met een blauwachtigen zoom. Deze 
blauwe kleur verspreidt zich egaal of met vlekken op het mondslijm- 
vlies. De mond wordt droog, de eetlust vermindert, de adem krijgt 
een onaangenamen reuk. Meermalen gevoelt de patiënt een rilling, 
en vertoont hij een pijnlijken trek van moeheid. Wat hem bizonder 
treft zijn noodlottige gevallen bij zijn kameraden, omdat hij daaruit 
leert wat zijn toekomst kan zijn. 
Wie zulk een begin van lood vergiftiging ondervindt, moet de groot- 
ste voorzorgen nemen en, zoo eenigszins mogelijk, veranderen van 
beroep. Op eiken leeftijd is en blijft men vatbaar voor de kwaal, 
maar wie er eens aan geleden heeft, mag wel dubbel voorzichtig 
zijn. Anders treden er naast de genoemde symptomen stoornissen 
van het zenuwstelsel op. Wat den schilder in het ziekenhuis brengt, 
is de loodkoliek, ))Malerkolik(ï zeggen de Duitschers, de hardnekkigste 
en pijnlijkste doch niet de ernstigste ziekte. Zelfs bij een oogenschijn- 
lijk gezond man kan ze beginnen met een angstige beklemming en 
een bleek gezicht; de buik is samengetrokken, gevoelig voor den 
minsten druk. De patiënt heeft geen koorts, wèl brakingen. Gewoon- 
