LOODWIT. 
15 
Loodwit doodt als alkohol, een ander sociaal vergift, langzaam 
maar zeker. Van gelukkige uitzonderingen kan men met Bkouardel 
zeggen: we zien soms alkoholisten van 90 jaar, zonder dat deze een 
bewijs opleveren dat alkohol geen vergift is. Er zijn sommigen die 
alkohol verdragen, en zoo zijn er misschien ook die ongevoelig zijn 
voor lood, al hoopt dit zich op in de ingewanden en al blijft de 
kans bestaan dat het plotseling een acute vergiftiging veroorzaakt. 
Niet alleen voor het individu, ook voor het kroost is loodwit nood- 
lottig. Er is een herediteit van lood vergiftiging zoowel van den kant 
van den vader als van de moeder. Van 141 zwangerschappen, waarvan 
alleen de vader, niet de moeder, aan deze intoxicatie leed, eindigden 
met abortus, terwijl 4 kinderen te vroeg, 5 dood geboren werden 
Van de 50 overigen stierven 20 kinderen in het eerste levensjaar en 
15 tusschen 1 en 3 jaar, zoodat maar 15, dat is ongeveer van 141. 
ouder dan 3 jaar werd. Wat loodvergiftiging door loodhoudend gla- 
zuur, in fabrieken van aardewerk ontstaan, bij vrouwen beteekent, 
heeft in ons land Marie Jungius in welsprekende cijfers aangetoond. 
De erfelijke belasting van de kinderen blijkt uit de veelvuldige ge- 
vallen van hersenlijden, idiotisme, epilepsie,, enz . 
Tegen dien vreeselijken geesel streed vóór 120 jaar reeds de schei- 
kundige Guyton de Morveau, nadat reeds in 1780 door Courtois 
was aanbevolen zinkwit in plaats van loodwit te gebruiken. Toen in 
het midden der 19de eeuw het zinkwit, d.i. zinkoxyde (ZnO), veel 
goedkooper dan voorheen kon worden gefabriceerd, kwam de lood- 
witquaestie weer aan de orde, en zelfs werd in 1849 door den Fran- 
schen minister van openbare werken bepaald, dat voor deze werken 
uitsluitend zinkwit zou worden gebruikt. Wel is waar werd dit 
voorbeeld door andere ministeries gevolgd, maar allengs werd het 
verbod verwaarloosd. De openbare werken werden als vanouds door 
loodwitverf gedekt, totdat ten derde male een anti-loodwitbeweging 
ontstond door het populariseeren der hygiëne, maar vooral door de be- 
moeiingen der meest geïnteresseerden, de vakorganisatie der schilders . 
Blijven we het eerst met onze aandacht bij Frankrijk. Een kracli- 
tige poging om van regeeringswege een verbodsbepaling in het leven 
te roepen werd reeds in 1900 gedaan, en in het volgend jaar werd 
inderdaad door den minister van Handel, Industrie, Post en Telegrafie 
het gebruik van loodwit verboden voor alle tot zijn departement be- 
hoorende verfwerken. Dit voorbeeld werd door eenige groote steden 
gevolgd. Een gemeente verbood het gebruik van loodwit zelfs voor 
