LÜUDWIT. 
17 
Het wetsontwerp werd door de Kamer aangenomen en kwam bij 
den Senaat. Een hiervoor aangewezen commissie benoemde tot rap- 
porteur den senator Treille, die tegen aller verwachting een ijverig 
aanhanger der loodwitpartij bleek te zijn. In een lijvig rapport klemde 
hij zich vast aan de antwoorden bij de enquête der Chambres syn- 
dicales verkregen. Volgens Treille is zelfs het schildersberoep verre- 
weg het minst ongezond. Een patroon schrijft immers dat zijn werk- 
lieden, vooral de oudere, steeds een bloeiende gezondheid genieten. 
Een ander werkgever heeft sinds 1844 op 150.000 werkdagen slechts 
10 dagen van ziekte gekend. Nog een ander durft te verklaren, dat 
hij nooit andere dan vuile alkoholisten of sterke rookers over ver- 
schijnselen van koliek heeft hooren klagen, ten einde het medelijden 
op te wekken. Een der antwoorden geeft het volgend aforisme: 
))Verbod van alkohol zal loodkoliek wegnemenc(. De alkohol doet 
ontegenzeggelijk veel kwaad, maar is zeker niet het eenige vergift. 
Indien oök de drinkers minder weerstand bieden aan loodintoxicatie, 
omgekeerd zijn loodpatienten zonder twijfel minder resistent tegen 
alkoholische vergiftiging. 
Intusschen had de minister van Koophandel (3 Nov. 1905) aan den 
Parijschen arts Mosny opgedragen om gedurende een jaar in de 
Fransche ziekenhuizen een enquête te houden, en vereenigde de 
senaatscommissie zich in Maart 1906 met de door de Kamer goedge- 
keurde redactie der wet. Den senator Pedebtdou werd gelast een 
nieuw rapport samen te stellen, welk rapport in zijn conclusie lijn- 
recht stond tegenover dat van Treille. Het bevatte echter een nieuwe 
bepaling omtrent de schadeloosstelling aan die fabrikanten, wier be- 
drijf zal worden benadeeld, hoewel de Kamer deze als amendement 
voorgestelde vergoeding met 429 tegen 99 stemmen had verworpen. Den 
4den December 1906 volgde hierop de aanneming van de voorge- 
stelde wet door den Senaat. 
Zoover is men in Duitschland nog lang niet. Alleen is door den 
afgevaardigde Wurm in Februari 1903 en Maart 1905 in den Rijks- 
dag op een algeheel verbod aangedrongen. Dat de Pj*uisische minister 
van Openbare Werken dit verbod uitvaardigde voor het verven van 
locomotieven en tenders, zal zeker ten deele aan technische beweeg- 
redenen zijn toe te schrijven. Wel zijn in Duitschland evenals in 
Engeland en ook in België hygiënische maatregelen voorgeschreven. 
In laatstgenoemd land hebben de ministers van justitie en oorlog 
reeds in 1902 het gebruik van zinkwit gelast, en werd dat van lood- 
wit door de gemeenteraden van eenige steden voor gemeentewerken 
verboden. 
2 
