LOODWIT. 
19 
Toen de Nederlandsche Schildersgezellenbond het verbod bepleitte 
en dit in de Tweede Kamer ter sprake werd gebracht, benoemde 
de Minister Kuyper in 1903 een commissie om te onderzoeken »in 
hoeverre loodwit door zinkwit of een andere verfstof ware te ver- 
vangen((. Deze z.g. loodwitcommissie kwam eenstemmig tot de con- 
clusie, dat zinkwit eerder beter dan slechter is. Het verdient opmer- 
king dat in de commissie een schilderspatroon zitting nam, die vroeger 
de voorkeur aan het loodwit had gegeven. 
Tegen het voorloopig rapport, dat vanwege het Ministerie van 
Landbouw, Nijverheid en Handel werd gepubliceerd, kwamen de 
schilderspatroons in verzet met de bewering dat in ons land zoo goed 
als geen lood vergiftiging onder schilders voorkomt. En hieraan heb- 
ben ze, voor zoover ik weet, gelijk. Volgens de medici zijn er zeer 
weinig loodpatiënten onder schilders ; soms vindt men ze onder letter- 
zetters. Zoo hoorde ik van een schilder, die zijn verf op een onvoor- 
zichtige manier bereidde en daardoor vergiftigd werd. Dat hier weinig 
van zulke gevallen voorkomen neemt niet weg, dat de dagelijksche 
omgang met een vergift ernstige gevaren meêbrengt, vooral als het 
zooals lood, een verraderlijk sluipend vergift is. Het op de vorige 
bladzijden beschreven vergiftigingsproces is gelukkig geen alledaagsch 
geval, maar het kan voorkomen en hangt lederen werkman, die met 
loodverbindingen arbeidt, als een zwaard van Damokles boven hec 
hoofd. De meest blootgestelden zijn de arbeiders aan loodwitfabrieken. 
Dit personeel is in ons land betrekkelijk weinig in aantal (ca. 100), 
maar het is aan herhaalde wisseling onderhevig. Niemand komt er 
werken dan door den nood gedwongen en ieder verlaat de fabriek 
zoodra hij elders werk vindt. 
Intusschen kregen de gezellen een krachtigen steun in de »sociaal- 
technische vereeniging voor demokratische ingenieurs en architecten «, 
welke een brochure van de hand van den civiel-ingenieur P. Bakker- 
ScHUT heeft uitgegeven, getiteld: »Verbod van loodhoudende verven«. 
Helaas kon hierin geen statistiek worden gegeven van het aantal 
lood- intoxicaties in ons land. Niemand weet de cijfers. De schrijver 
moest zich dus bepalen tot het buitenland. Zoo bleek, om één voor- 
beeld te noemen, uit het verslag van een Berlijnsche ziekenkas van 
schilders, dat in 1903 op 4573 leden meer dan 400 duidelijke geval- 
len van loodkoliek en loodverlamming zijn voorgekomen. 
Door ons Centraal-Bureau voor Statistiek zijn wel s^er/fecijfers ver- 
kregen, en hieruit blijkt dat de jaarlijksche sterfte van schilders een 
aanmerkelijk hooger percentage aanwijst dan dat van timmerlieden, 
metselaars en smeden. Hetzelfde geldt voor de sterfte aan tuberculose 
