LOODWIT. 
t>0 
en aan nierziekten. Om billijk te zijn moet men m.i. uit de statis- 
tieken niet lezen, dat dit de schuld is van het loodwit. Gebeurt het 
niet dikwijls dat een jongen het schildersvak kiest, omdat hij niet 
krachtig genoeg is om smid of timmerman te worden? En hoe 
staat het met het alkoholisme onder schilders in verhouding tot 
andere ambachtslieden ? 
Behalve de toxikologen en de hygiënisten hebben zeer zeker ook de 
technici een woord mee te spreken over de loodwitquaestie. Ze stel- 
len de vraag: zijn loodverbindingen, speciaal loodwit en menie, on- 
misbaar, of zijn ze met voordeel of ten minste zonder nadeel te 
vervangen door loodvrije verfstoffen? Hier moet de practijk beslissen 
en daarom heeft de loodwitcommissie uitgebreide, met veel zorg voor- 
bereide proeven genomen. Hoor vroegere commissies waren in Frank- 
rijk trouwens reeds onderzoekingen in deze richting gedaan. In 1786 
kwam een commissie van architecten tot het resultaat dat het ge- 
bruik van zinkwitverf, zelfs bij den toenmaligen prijs, voordeeliger is 
wegens haar duurzaamheid. Een andere, in 1848 benoemd door den 
Franschen minister van openbare werken, concludeerde eveneens dat 
zinkvvitverf duurzamer is, vooral omdat ze niet bruin wordt door 
zwavelwaterstof H Omstreeks denzelfden tijd werd elders gerappor- 
teerd dat zinkwit goedkooper, fraaier en duurzamer is en voor de 
gezondheid der arbeiders minder schadelijk. Het zou al te wijdloopig 
zijn al die conclusies en rapporten te citeeren. Blijkens veler onder- 
vinding mag men beweren, dat zinkwit, mits uiterst fijn gemalen, 
loodwit kan vervangen. Welnu, indien dit inderdaad de communis 
opinio wordt, dan zal de loodwitquaestie geen quaestie meer zijn. 
Dan zullen we de geneeskundige statistieken ter zijde kunnen leggen 
en het loodwit naast rattekruit in de vergiftkasi wegsluiten. 
Maar over de gelijkwaardigheid van zinkwit, vooral voor grondverf, 
plamuur en buitenwerk, is men het nog niet eens, evenmin als over 
de deugdelijkheid van een andere witte verfstof, litliopone^. Deze 
Indien ook zinkoxyde aan de oppervlakte van de verflaag overgaat 
in zinksulfide of zwavelzink ZnS, verandert toch de kleur niet, maar 
blijft deze wit. Oxydatie van het sulfide levert zinksulfaat ZnS 04 op^ 
een oplosbaar zout, dat door den regen wordt weggespoeld. Iets derge- 
lijks gebeurt, als zwaveldioxyde bevattende rook in aanraking komt 
met zinkwit. 
2) Schrijver dezes onderzocht eens een »nieuw loodwit« genoemd 
monster. Het bleek behalve een weinig vocht ca. 29 pet. zinksulfide 
en ca. 71 pet. bariumsulfaat te bevatten, en was dus niets anders dan 
