HET GEWONE VLAS EN lEÏ VLAS MET 
OPENSPRINGENDE VRUCETEN 
DOOR 
TINE JAMMES. 
Wanneer iemand in het begin van Juni in de provincie Groningen 
of Friesland, vooral in de nabij de zee gelegen gedeelten reist, zal 
zijn aandacht getrokken worden door akkers van een buitengewoon 
mooi groen, die hier en daar tusschen de korenvelden verspreid lig- 
gen. Dat zijn de vlasakkers. 
De dicht opeenstaande, dan ongeveer een halven meter lange plantjes 
bezitten stengels en blaadjes van een uiterst fijn, teer groen, dat aan 
den geheelen akker een zeer bijzondere tint verleent, vooral dan 
mooi, wanneer de wind de licht gebogen plantjes in beweging brengt 
en zacht doet golven. 
Een veertien dagen later, in de laatste helft van dezelfde maand, 
in zonnige morgenuren, is al het teei’e groen verdwenen, dan 
draagt ieder stengeltje aan zijn top een bloempje, zöd helder blauw, 
dat van uit de verte het veld een blauw meer gelijkt. Hoe juist 
deze vergelijking is, bewijst de overlevering, volgens welke de He- 
rulers op hun vlucht voor de Longobarden een bloeiend vlasveld voor 
een meer hielden, zich daarin stortten en door hun vervolgers over- 
meesterd werden . 
De wondere pracht van een vlasakker in vollen bloei duurt echter niet 
lang. Ieder plantje draagt slechts één of eenige weinige bloemen en daar 
de vlasbloem enkele uren na haar ontluiken reeds weer verwelkt, zal het 
bloeien slechts eenige dagen in volle pracht te zien zijn, vooral wan- 
neer de planten op den akker niet veel in ontwikkeling verschillen. Dit 
3 
