4^2 
HET GEWONE VLAS 
springen als het zaad volkomen rijp is en dan nog alleen bij droog, 
zonnig weer; bij regen en zelfs bij bewolkte lucht springen ze niet 
open en sluiten de reeds geopende zich weer geheel of gedeeltelijk. 
De vruchten zijn zóó hygroscopisch, dat men ze naar willekeur kan 
laten openspringen of dichtgaan, al naar gelang men ze in een droge 
of vochtige omgeving plaatst. 
Het verschil met het gewone vlas is zeer in ’t oog vallend. Ter- 
wijl de vruchten van het gewone vlas volkomen gesloten blijven, al- 
leen een enkele maal l)ij zeer droge, rijpe vruchten aan den top een 
weinig geopend zijn, zoodat de zaden even zichtbaar worden, maar 
onmogelijk er uit kunnen vallen, wordt, zooals ik zeide, de vrucht 
van Linum crepitans zeer wijd geopend, zoodat ze een plat bakje 
vormt, in welks tien afdeelingen het zaad geheel los ligt en het on- 
mogelijk is zondei' voorzorgen de plant met het zaad te oogsten. 
Ieder, die op zonnige dagen de beide culturen naast elkaar ziet, 
zal overtuigd zijn, dat men hier met een zeer kenmerkend verschil 
te doen heeft. Nu is het eigenaardige, dat Planchox in zijn beschrij- 
ving van het gewone vlas en van Linum crepitans aan dit verschil 
in de vruchten slechts geringe waarde toekent en beweert, dat het 
beste kenmerk om de beide vormen te onderscheiden niet is het 
openspringen of gesloten blijven der vrucht, maar het al of niet be- 
haard zijn van de randen van de valsche en ware tusschenschotten . 
Volgens Planchon namelijk zijn de randen der tusschenschotten bij 
de vrucht van Linum tos behaard, bij die van het gewone vlas 
kaal. Bij de culturen in den Hortus bleek het echter juist omgekeerd 
te zijn; Linum crepitans vertoonde onbehaarde tusschenschotten in 
de vrucht, terwijl de tusschenschotten van het gewone vlas daai’en- 
tegen meer of minder behaard waren, al naar gelang van de varië- 
teit. Aanvankelijk scheen de eenige verklaring van deze tegenstrij- 
digheid te zijn, dat in het werk van Planchon bij ongeluk in de 
diagnosen der twee vormen een verwisseling van de hierop betrek- 
king hebbende opgaven had plaats gevonden, hoewel het niet waar- 
schijnlijk was, dat de schrijver dit voor het punt, waarop hij juist 
in ’t bijzonder de aandacht vestigt, niet zou hebben bemerkt. Maar 
bovendien was daarmee nog niet opgehelderd, waarom Planchon 
het zoo in ’t oog vallende openspringen der vrucht van Linum cre- 
pitans een zoo weinig belangrijk kenmerk vond. 
De oorzaak van dit alles wordt echter duidelijk uit een korte aan- 
teekening van Planchon, gevoegd bij afbeeldingen van verschillende 
vlasvormen en ook van de vermeende Linum crepitans. Planchon, 
wien het door opgaven van vroegere schrijvers bekend was dat er 
