EN HET VLAS MET OPENSPRINGENDE VRUCHTEN. 
43 
tweè vormen’ van het gekweekte vlas bestonden, één met opensprin- 
gende vruchten, Linum crepitans genaamd, en het gewone vlas, heeft 
deze beide vormen willen beschrijven. Uit genoemde aanteekening 
blijkt nu echter, dat wat Planohon voor Linum crepitans hield en 
als zoodanig beschreef een grootbloemige vorm van het gewone vlas 
was, waarbij de randen der tusschenschotten sterk behaard waren, 
terwijl die van het gewone vlas, dat hij er mee vergeleek, uiterst 
weinig behaard waren. Op dit punt vond hij dus een groot verschil ; 
daarentegen bleef bij beide vormen de vrucht gesloten en het is dus 
begrijpelijk, dat Planohon aan het verschijnsel van het openspringen 
der vrucht, dat hij slechts bij name kende, maar niet waarnam, geen 
waarde toekende. Had hij inderdaad Linum crepitans gehad, dan zou 
hij ongetwijfeld als voornaamste punt van verschil tusschen de beide 
vormen het openspringen en gesloten blijven der vrucht genoemd 
hebben en dan zou hij zeer zeker een wijd opengesprongen vrucht 
als de vrucht van Linum crepitans hebben afgebeeld en niet, zooals 
hij deed, een volkomen gesloten vrucht. 
Hiermede is de zaak geheel opgehelderd en tevens verklaard, waarom 
door Planchon en alle latere schrijvers de bloem van Linum crepi- 
tans als grooter dan die van het gewone vlas beschreven wordt, hoe- 
wel ze in werkelijkheid kleiner is; want bij den vorm, die Planchon 
voor Linum crepitans hield, zijn de bloemen merkbaar grooter dan die 
van het gewone vlas. 
Behalve door de eigenschappen van de vrucht en de iets kleinere 
bloemen verschilt het vlas met openspringende vruchten niet veel 
van het gewone. t)e stengel is eveneens recht, dun en onvertakt, 
maar niet zoo lang als dit bij het in ons land gekweekte vlas het geval 
is. Er bestaan echter van het vlas met gesloten vruchten verscheidene 
variëteiten, waarbij de stengel nog vrij wat korter is dan bij Linum 
crepitans. 
Deze variëteiten zijn evenmin als Linum crepitans bijzonder ge- 
schikt voor de vezelbereiding ; want eenige centimeters meerdere 
stengellengte verhoogt de waarde van het gewas aanzienlijk en daarom 
streeft men er in de practijk steeds naar vormen te verbouwen, die 
bij overigens gelijke eigenschappen de langste stengels vertoonen. Als 
cultuurplant heeft Linum crepitans echter bovendien nog dit bezwaar, 
dat steeds een deel van het zaad verloren gaat. Dit zal dan ook de 
reden zijn, dat deze plant geen grootere verspreiding heeft gevonden. 
In Wurtemberg en Beieren, waar ze nog in zeer geringe hoeveelheid 
hoofdzakelijk om het zaad wordt verbouwd, worden de planten reeds 
geoogst als de vruchten nog gesloten en de zaden nog onrijp zijn. 
