DE OORSPRONG DER KOMETEN. 
49 
moeten aannemen dat de kometen in ons zonnestelsel te huis be- 
hooven. 
Maar wil men dit, dan moet men rekenschap geven van het feit, dat 
er onder de kometen een vijftiental zijn, wder waargenomen posities 
met geen elliptische, ja zelfs met geen parabolische baan over- 
een zijn te brengen; de uitmiddelpuntigheid der baan, waaraan zij 
wel voldoen, is daartoe veel te groot, haar baan dus duidelijk hy- 
perbolisch. Daarenboven komen er van deze bijzondere kometen 
eenige voor onder de laatst ontdekten, die langen tijd met de 
uiterste nauwkeurigheid zijn waargenomen. 
Het eenvoudigst zou het wel zijn hier tegenover het hyperbolisch 
zijn dezer beide banen als toevallig te beschouwen, d.w.z. als ontstaan 
tijdens haren verderen tocht haar meer bracht onder den invloed van 
de aantrekking der groote planeten, met name van Jupiter. En 
inderdaad hebben Strömgren, Fayet en Fabry zelf deze onder- 
stelling bewaarheid gevonden aan de kometen 1890 II en 1897 II. 
Het bleek uit hunne berekeningen dat beider baan elliptisch moet 
zijn geweest gedurende het tijdperk, dat aan hare komst in het zon- 
nestelsel voorafging. 
Het spreekt als vanzelf dat deze bevinding een onderzoek zou 
wenschelijk maken in hoeverre die kometen, wier elliptische banen 
zeer uitmiddelpuntig zijn, voor die komst op een hyperbool liepen, 
wier uitmiddelpuntigheid onder den invloed van de aantrekking der 
groote planeten kleiner was geworden, wat een sterk argument zou 
zijn voor de meening van Laplace. 
Een onderzoek echter van dezen aard, dat zich over den storenden 
invloed van alle planeten zou uitstrekken en nauwkeurig uitgevoerd 
zou worden, met gebruikmaking van alle middelen, waarover de wis- 
kundige wetenschap beschikt, zou, om zoo te zeggen, een menschen- 
leven eischen. 
Wij mogen het reeds een geluk achten dat Fayet den moed heeft 
gehad een binnen veel engere grenzen beperkt vraagstuk aan te pak- 
ken, namelijk dat, wat slechts rekening houdt met de storingen, door 
Jupiter veroorzaakt; eene beperking, die zeker geoorloofd schynt als 
men denkt aan de overwegende rol, die deze planeet in het zonne- 
stelsel speelt. Daarbij in acht nemende, dat de uitmiddelpuntigheden 
der door hem beschouwde banen begrepen w'aren tusschen 0.9985 
en 1.0020, zoodat hij haar, zonder groote fout te vreezen, van den 
aanvang af als parabolisch mocht beschouwen en, op grond van Cal- 
LANDREAu’s bevinding dat, daar de uitmiddelpuntigheid van Jupiters 
baan van weinig invloed is op de storingen in het planetenstelsel, deze 
4 
