52 
DE UITROEIING DER MALTAKOORTS. 
14 cl 15000 soldaten en matrozen de laatste twintig j aren het slacht- 
offer waren geweest. 
De Maltakoorts is eene ernstige, gevaarlijke ziekte, welke vergezeld 
gaat van veel pijn. Tijdens het geheele verloop der ziekte, welke 
gemiddeld 120 dagen maar ook twee en meer jaren duren kan, is de 
patiënt onderhevig aan zware rheumatische gewrichtspijnen en aan 
zenuwpijnen op verschillende plaatsen, wat bij de langdurige koorts 
tot groote vermagering en verzwakking leidt, zoodat herstel slechts 
uiterst langzaam kan plaats vinden. 
Nadat men vroeger aandacht geschonken had aan allerlei invloeden, 
als geographische ligging, klimaat, temperatuur, hoeveelheid regen, 
leeftijd, sexe, bezigheid, maatschappelijke positie, dorp of stad, water- 
aanvoer, rioleering, kon slechts worden vastgesteld dat Maltakoorts 
niet aan Malta gebonden was, doch in vele wereldstreken voorkwam. 
Wat Malta betreft, heet en stoffig in den zomer, koud en nat in 
den winter, waren de ziektegevallen ’s zomers zeer hoog in aantal, 
maar kwamen zij toch ook in de koudste en vochtigste maanden 
menigvuldig voor, en soms juist in verhoogde mate in December, 
Februari en andere koude regenachtige maanden: Ook was zeer op- 
merkelijk, dat hoogere maatschappelijke positie meer voorbeschikking 
voor de koorts met zich scheen te brengen. Officieren, die met hunne 
vrouwen en kinderen in mooie, ruime en luchtige huizen woonden, 
hadden driemaal meer te lijden dan de gewone meer opeengedrongen 
soldaten. Het bleek later eveneens, tegenovergesteld aan wat aan- 
vankelijk vermoed werd, dat niet de plaatsen bij de groote haven, 
maar steden en dorpen in het binnenland het zwaarst geteisterd werden. 
De Royal Society ging over tot het nerhen van proeven op dieren 
met het in 1887 door een militairarts ontdekte microörganisme, den 
micrococcus melitensis. Gelukkigerwijze zijn de dieren niet onont- 
vankelijk voor Maltakoorts, en bleken apen, onderhuids geïnfecteerd, 
dezelfde symptomen als menschen lijdende aan Maltakoorts te ver- 
toonen, terwijl nadat zij gestorven of gedood waren, hun bloed en 
organen wemelden van micrococcus melitensis. Een eigenschap van 
dezen parasiet is, dat hij buiten het lichaam leven kan, in drogen 
toestand, bijvoorbeeld in stof of op kleederen, twee of drie maanden, 
en in vocht, zooals pomp- of zeewater, een weinig korter. Daarbij ver- 
liest hij niets aan virulentie, zooals proefondervindelijk bewezen werd. 
Buiten het lichaam vermeerdert hij zich niet, blijft slechts ge- 
noemden tijd in leven, en sterft; dit laatste, rechtstreeks aan zon- 
licht blootgesteld, zelfs in enkele uren. Om na te gaan vanwaar de 
micrococcus stamde, werden proeven op dieren genomen met door 
