DE UITROEIING DER MALTAKOORTS. 
53 
water geleide lucht uit koortscentra, riolen, enz., met stof, met 
havenwater, echter zonder succes, zoodat dus het een of andere 
warmbloedige dier noodig bleek te zijn voor het voortbestaan van 
den parasiet. Het onderzoek leerde voorts dat hij het lichaam verliet 
langs de nieren en in het door insecten uitgezogen bloed. 
Bleef de vraag hoe hij in het lichaam kwam, hetzij door contact- 
infectie, door stof, door insectenbeet, of langs het darmkanaal. Proeven 
met bijeengeplaatste of door gaas gescheiden apen voerden tot nega- 
tief resultaat; proeven met opzettelijk door de micro-organismen ver- 
ontreinigd en bij de apen in de neusgaten ingeblazen stof gaf soms 
positieve resultaten, maar niet of bijna nooit wanneer het gewone 
stof, zelfs van besmette plaatsen,' genomen werd. Ook muskieten 
waren buiten te sluiten. De infectie moest dus gezocht worden langs 
den weg van het darmkanaal. Men verwachtte hier weinig van, 
omdat indertijd apen, gevoed met melk waarbij micrococcus meli- 
tensis gevoegd was, niet ziek zouden zijn geworden. Daar evenwel 
bleek, dat een enkele slok van dergelijke melk wel degelijk de ziekte 
veroorzaakte, en uit de voedingslijslen bleek, dat geitemelk een der 
voornaamste voedingsmiddelen was, werden geiten met dien micro- 
coccus ingeënt. 
Op Malta zijn 200,000 inwoners en 20,000 geiten, dus eene geit 
op tien menschen. Oogenschijnlijk zien de geiten er volkomen ge- 
zond uit, en zeer weinig vatbaar voor menschelijke ziekten. De in- 
enting gaf dan ook geen reactie van ziekte, maar toch werden na 
twee weken de micro-organismen in het bloed der geiten gevonden. 
Het bloed van niet-ingeënte, schijnbaar gezonde geiten werd toen 
onderzocht, en de micrococcus melitensis bij enkele in het bloed 
en in de melk aangetroften. Toen werd de verbazingwekkende ont- 
dekking gedaan dat van duizende onderzochte geiten de helft Malta- 
koorts had, en dat tien percent er van den micrococcus met de melk 
afscheidden. Apen, slechts eenen dag met die melk gevoed, werden 
bijna zonder uitzondering ziek door Maltakoorts. 
Eene toevallige proefneming op menschen geschiedde in 1905, toen 
65 geiten met een schip naar Amerika geëxporteerd werden, en de 
kapitein en de bemanning, die geitemelk dronken, Maltakoorts kregen. 
Onderzoek in Amerika leerde, dat de helft der geiten Maltakoorts 
had, terwijl de micrococcus melitensis in de melk van verscheidene 
dier zieke dieren aangetoond kon worden. 
De therapie was eenvoudig. De melk werd geschrapt, en sedert 
verdween de ziekte bij het garnizoen. 
