LINOLEUM. 
55 
wordt, tot verwijdering van het zuur, zoo lang met heet water uitge- 
wasschen, tot zij niet meer zuur reageert, hetgeen met een blauw 
lakmoespapiertje kan aangetoond worden. Dit zuiveringsprocédé werd 
in 1790 door Gowen in Engeland uitgevonden en door Thénard e.a. 
verbeterd. De olie wordt dan door koken ingedikt en gaat vervolgens 
door buizen naar groote reservoirs, nabij de oxydeerloodsen . 
In de wijze, waarop het oxydeeren geschiedt, bestaat het verschil 
tusschen de systemen Walton en Taylor. Bij het eerste gebruikt 
men een loods, die verwarmd kan worden en waarin, dicht voor en 
naast elkaar, circa 90 c.M. breede, neteldoeken banen van katoen 
tusschen verticaal staande ijzeren stangen zijn uitgespannen. Men 
kan zoo’n oxydeerloods het best vergelijken met een gradeerwerk, 
in stede van takkenbossen heeft men genoemde banen en in plaats 
van zoutloog, loopt er gekookte lijnolie langs. Uit de reservoirs laat 
men alle "24 uren de olie van boven op de banen vloeien. Door de 
inwerking van de zuurstof van de lucht en de verwarming van de 
loods op ongeveer 30^ ondergaat de olie een groote verandering, ter- 
wijl de oxydatie nog bevorderd wordt door het zonlicht, hetgeen door 
de ruiten, in de wanden van de loods, kan toetreden. Bij de oxydatie 
komt kool-, mieren-, azijnzuur, enz. vrij en krijgt men het product, 
bekend als linoxyn. Wegens de tijdens de oxydatie zich vormende 
kwalijk riekende of vergiftige gassen, zijn de oxydeerloodsen zoo 
ingericht, dat men ze van buitenaf kan bedienen. Op de banen zet 
zich allengs een steeds dikker wordende laag van linoxyn af. Is 
deze aan weerszijden ongeveer 3 c.M. dik, dan vervangt men ze door 
nieuwe; dit geschiedt om de 4—5 maanden. Het linoxyn wordt van 
de banen afgenomen en gaat naar de cementeerloods. 
Het tweede systeem verloopt veel sneller; in 8 a 12 uur is 
het linoxyn klaar, terwijl het bij het systeem Walton, 4 a 5 
maanden duurt. Het systeem Taylor-Pernacotte doet eeniger- 
mate denken aan het Bessemerproces, bij de ijzerindustrie in ge- 
bruik. Men dikt n.1. de gekookte lijnolie onder inleiding van heete 
lucht en toevoeging van oxydatierniddelen (menie, bruinsteen) in. 
Het aldus gevormde linoxyn, eigenlijk een soort vernis, is van veel 
minder kwaliteit dan dat volgens het eerste systeem verkregen. 
In de cementeerloods wordt het linoxyn gemalen of juister gezegd 
uit elkaar gescheurd. Dan wordt het met tot poeder gemaakt copal 
of andere harssoorten vermengd en met stoom gekookt. Het verkre- 
gen product noemt men linoleumcement; het is donkerbruin en taai. 
De harstoevoeging dient als bind- of verdikkingsmiddel en verhoogt 
ook de buigzaamheid en den glans van het linoleum. 
1 
